Najnowsze artykuły
Technologie RFID i EPC | Rekomendacje ws. przyznawania wieloźródłowego EPC (MEA)
5094
post-template-default,single,single-post,postid-5094,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,smooth_scroll,,qode-theme-ver-1.4.1,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Rekomendacje ws. przyznawania wieloźródłowego EPC (MEA)

Rekomendacje ws. przyznawania wieloźródłowego EPC (MEA)

10:30 12 Czerwiec w Inne

Definicje

Niezależnie od relacji źródłowych, EPC (SGTIN) jest przypisywany przez właściciela marki, tj. producenta, pośrednika (np. importera), sprzedawcę lub dostawcę komponentu (jeśli produkt jest komponentem).

Pojedyncze źródło: relacja jeden do jednego pomiędzy producentem/pośrednikiem a sprzedawcą. Obiekt sprzedaży pochodzący z pojedynczego źródła identyfikowany jest prefiksem sprzedawcy GS1.

Wiele źródeł: relacja wiele do wielu pomiędzy producentem/dostawcą komponentu a sprzedawcą/pośrednikiem. Wieloźródłowy obiekt sprzedaży identyfikowany jest prefiksem kupującego, a nie jednym z wielu prefiksów firm sprzedających (np. sprzedawcy/producenta czy producenta/dostawcy); może zawierać domy maklerskie czy grupowe zakupy. Termin „wiele źródeł” składa się z Private Label (marki prywatne), Own Brand (marki własne) i Own Label (własne etykiety).

Przypadki użycia

By pomóc wyjaśnić różne okoliczności, w których przydatny okazać się może ten dokument, wyznaczono 5 przypadków użycia:

  1. Pojedyncze źródło
  2. Przejście pomiędzy pojedynczymi źródłami
  3. Posiadacz marki do sprzedawcy hurtowego
  4. Wiele źródeł (producent i sprzedawca)
  5. Producenci używający wielu źródeł do sprzedawcy

 

Pojedyncze źródło

Rysunek 1: Schemat przypadku użycia. Źródło: http://www.gs1.org/docs/epcglobal/standards/implementation_guidelines/MEA_1_7-Recommendation_20080514.pdf

Produkt to Private Label, a detalista A to właściciel marki.

  1. Pośrednik A nie jest tą samą firmą co 3PL albo sprzedawca detaliczny
  2. Pośrednik A chciałby otrzymać pewną informację na temat swojego produktu (np. sprzedaż promocyjną, stopę zwrotu, wskaźnik uzupełnienia, sprzedaż regionalną, umiejscowienie produktu na trasie dostawy, itd.)
  3. Pośrednik wnosi do 3PL o podanie informacji.
  4. 3PL zgłasza się do detalisty po informację (acz zgłoszenie może nastąpić zarówno w górę jak i w dół)
  5. Detalista musi być w stanie ustalić, który produkt przybył od pośrednika A, by podać trafną informację.
  6. Właściciel danych wydarzenia zależy od obserwacji.

Rozwiązanie: Detalista przypisuje numer EPC jako Światowy Numer Jednostki Handlowej (GTIN) z blokiem numerów seryjnych do źródłowego producenta.

Przejście pomiędzy pojedynczymi źródłami

Rysunek 2: Schemat przypadku użycia. Źródło: http://www.gs1.org/docs/epcglobal/standards/implementation_guidelines/MEA_1_7-Recommendation_20080514.pdf

Produkt to Private Label, a detalista A to właściciel marki.

  1. Pośrednik A nie jest tą samą firmą co pośrednik B, 3PL albo sprzedawca detaliczny.
  2. Detalista postanowił przenieść kontrakt między pośrednikiem A a B. Przez pewien okres ten sam produkt od dwóch różnych producentów będzie dostępny w sklepach.
  3. Detalista zdecydował się multi-sourcować (wiele źródeł) od wielu pośredników dla sklepów w różnych regionach.
  4. Obaj pośrednicy (A i B) chcieliby uzyskać informacje o ich produkcie (np. sprzedaż promocyjną, stopę zwrotu, wskaźnik uzupełnienia, sprzedaż regionalną, umiejscowienie produktu na trasie dostawy, itd.)
  5. Niezależnie od siebie, obaj pośrednicy wnoszą o informację do 3PL.
  6. 3PL żąda informacji od sprzedawcy (takie informacje mogą być wymagane jako upstream lub downstream).
  7. Sprzedawcamusibyć w stanie określić, który produkt pochodzi od jakiego pośrednika, aby być w stanie dostarczać właściwe informacje.
  8. Właściciel danych zdarzenia w zależności od obserwacji.

Rozwiązanie: sprzedawca przypisuje liczbę EPC w postaci odcinków GTIN z pakietu numerów seryjnych do każdego z pozyskiwanych pracowników kontraktowych.

Uwaga: Po przejściu transakcji lub gdy producentów przestał działać, dany blok numerów EPC powraca do sprzedawcy. Zaleca się, żeby sprzedawca wystawiał tylko bloki numerów EPC, co do których jest przekonany, że zostaną wykorzystane.

Właściciel marki a detalista

Rysunek 3: Schemat przypadku użycia. Źródło: http://www.gs1.org/docs/epcglobal/standards/implementation_guidelines/MEA_1_7-Recommendation_20080514.pdf

Produkt jest produktem marki, a właściciel marki jest pośrednikiem B. Każdy sprzedawca może przypisać własny numer GTIN.

  1. Pośrednik B zasilany jest przez wielu producentów i dostarcza do dwóch różnych sprzedawców. Produkty te wykonane są przez różnych producentów, ale według specyfikacji pośrednika.
  2. Sprzedawca chciałby wiedzieć, który producent wykonał dany produkt.
  3. Sprzedawca żąda informacji o łańcuchu dostaw, przesyła je do 3PL, który przekazuje żądanie je do pośrednika B.
  4. Pośrednik B musi określać, która producent wykonał produkt.

Rozwiązanie: pośrednicy liczbą EPC w postaci odcinków GTIN z pakietu numerów seryjnych do każdego producenta.

Wiele źródeł (producent i sprzedawca)

Rysunek 4: Schemat przypadku użycia. Źródło: http://www.gs1.org/docs/epcglobal/standards/implementation_guidelines/MEA_1_7-Recommendation_20080514.pdf

Produkt jest typu „private label” (marka własna) i właściciel marki jest sprzedawcą A.

  1. Producenci A, B, C i D to różne firmy nie muszą mieścić się w tym samym regionie. Producenci A, B, C i Pośrednik B rejestrują pierwsze zdarzenie. Producent D nie jest w pierwszej rejestracji, bo to pośrednik A przyznaje oznaczenia.
  2. Producent A chciałby poznać informacje dotyczące swoich produktów (na przykład promocje sprzedaży, zwroty, uzupełnianie stanu, sprzedaż regionalną, lokalizację obiektu na trasie dostaw, itp.)
  3. Pośrednik A, nie mając związku z Pośrednikiem B, żąda informacji z 3PL.
  4. 3PL żąda informacji od sprzedawcy (takie informacje mogą być wymagane, jako upstream lub downstream).
  5. Sprzedawca musi być w stanie określić, który produkt jest od którego producenta, aby być w stanie przygotować odpowiednie informacje.
  6. Właściciel danych zdarzenia zależy od sytuacji.

Rozwiązanie: sprzedawca przypisuje numer EPC w postaci odcinków GTIN z pakietu numerów seryjnych dla każdego z pośredników, którzy są następnie odpowiedzialni by przypisać sub-bloki SGTIN do danych producentów.

Producent, który posiada wielu dostawców do wielu sprzedawców

Rysunek 5: Schemat przypadku użycia. Źródło: http://www.gs1.org/docs/epcglobal/standards/implementation_guidelines/MEA_1_7-Recommendation_20080514.pdf

Składnikami są firmowe produkty i producent, który jest właścicielem marki. Końcowy produkt jest markowym produktem i właścicielem marki jest dostawca A

  1. Producenci A, B i C produkują części dla jednego producenta komponentów.
  2. Producent komponentów dostarcza produkty za pośrednictwem 3PL do innego dostawcy produktów firmy “A”.
  3. Dostawca produktu “ A’ dostarcza produkty za pomocą 3 PL do wielu sprzedawców.
  4. Producent C chciałby zrozumieć informacje związane ze swoimi produktami (na przykład promocje sprzedażowe, stopa zwrotu, stopa uzupełnienia, sprzedaż regionalna, lokalizacja obiektu w ich trasie żeglugowej, itp.)
  5. Zarówno producent komponentów i dostawca produktu “A” (w łańcuchu dostaw potrzebują informacji na temat dostępności produktów).
  6. Sprzedawcy detaliczni chcieliby mieć możliwość obserwacji zmian w łańcuchu.

Producent komponentów i dostawca produktu “A” przypisaliby sobie inny EPC numer – producent komponentów dla części i dostawca produktu “A” do końcowego produktu.

Preferowane rozwiązania

Właściciel marki przypisuje EPC (SGTIN) włącznie z serializacją. Jeśli właściciel marki nie jest producentem to sprzedawca lub pośrednik posiada marki (marki własne) należy przypisać blok numerów seryjnych każdemu komisarzowi?? do identyfikowania producentów.

  • Nie jest zalecane, aby używać logiki szeregowej. Ze względu na tworzenie się „zmarnowanych” numerów. Na przykład, jeśli sprzedawca przypisuje pewną logikę do bloku, który używany jest tylko przez miesiąc. Po jego zakończeniu numery przepadają.
  • Sprzedawca powinien zachować ogólny blok numerów do wykorzystania, gdy znacznik jest potrzebny w sklepie (czyli tag spadł i należy go wymienić). Mimo, że historia danych zostanie utracona, i tak jest to korzystne rozwiązanie.

Inne praktyki niezalecane przez GS1 EPCglobal

W sekcji „Preferowane rozwiązania” zostały przedstawione korzystne rozwiązania dla zarządzania wieloma produktami typu własna marka. Najlepsze praktyki sugerują, że ta metoda jest używana do zarządzania dystrybucją numerów EPC wśród wielu producentów. Praktyki alternatywne zostały przedstawione w poniższej części. Należy zachować ostrożność podczas przyjmowania tych alternatywnych rozwiązań, ponieważ mogą one zostać uznane za nieprzemyślane, najlepsze praktyki i mogą stworzyć rozbieżności w sprawie przyjęcia standard globalnego. Celem jest zawsze przemieszczanie się korzystnego rozwiązania. Inne praktyki niepolecane przez GS1 EPCglobal to m.in.:

  • Przypisane GTIN oddzielne dla każdego producenta
  • Stworzenie zapytania do EPCIS dla autentyczności użytkowania
  • Zidentyfikować tag komisarza?? przez użytkownika w pamięci tagu
  • Firmowa Wewnętrzna Numeracja (numery zastrzeżone obiegowe) (np. GS1 prefiks 04 & 20-29) Jest tylko jedno rozwiązanie dla wewnętrznego oznakowania. Dla GTIN-12, GTIN-13 jest inny zestaw prefiksów. Jeśli to zalecenie jest stosowane do wszystkich dostępnych prefiksów to powinny być zaleca do wewnętrznego użytku. Zobacz GEN specyfikacje 2.1.2.3 v7.1 dalszej definicji.

 

Oddzielna cesja GTIN

  • Kupujący przypisuje każde oddzielne GTIN jednostki handlowej dla każdego producenta. Eliminuje problemy z zarządzaniem serializacji. Identyfikuje się z producentem, bez konieczności patrzenia na numery serializacji.
  • Wyzwania: Potencjalnie sprzedawca będzie musiał korzystać z wielu innych prefiksów firmy ze względu na dużą liczbę z wieloma identyfikatorami produktów.
  • Wyzwania: rozmiar pliku produktu jest duża. Niektóre systemy sprzedawcy detaliczni nie są wyposażone do obsługi tych wniosków.

W Systemie GS1 zazwyczaj Marka Właściciel, organizacji, która jest właścicielem specyfikacji jednostki handlowej, niezależnie od tego, gdzie i przez kogo jest produkowany, jest zazwyczaj odpowiedzialny za przydział Globalnego Numeru Jednostki Handlowej (GTIN™ 233).

Oddzielne zadanie GTIN oparte na danych producenta dla wielu źródeł nie jest zalecane z powodu konfliktu z Generalną Specyfikacją GS1 dla zadania GTIN.

Właścicielem marki jest organizacją, która posiada pozwolenie na handel i może nią być:

  • Producent lub dostawca – firma produkuje lub posiada produkt, który sprzedaje w każdym kraju pod własną marką.
  • Importer lub hurtownik – importer lub hurtownik posiada produkt, który sprzedaje produkt pod oryginalną nazwą producenta w każdym kraju lub zmienia nazwę lub opakowania na potrzeby własnej marki.
  • Sprzedawca – sprzedawca posiada produkty, które sprzedaje w każdym kraju pod jego oryginalną nazwą.

Wyjątki i produkty bez nazwy producenta – patrz sekcja „Ogólne definicje”.

Tworzenie kwerendy

Utworzenie kwerendy EPCIS do uwierzytelniania użycia, lub zidentyfikowania komisarza przez numer seryjny lub przez identyfikacje użytkownika w pamięci znacznika. Na przykład źródłem (ze względu na liczbę EPC Menedżera) jest sprzedawca (nabywca), który ma coś do przekazania producentowi.

Kwerenda EPCIS jest jedną z opcji do zaimplementowania dla preferowanego rozwiązania. Sprzedawca zawsze będzie w stanie powiedzieć, kto wyprodukował znacznik, a kwerenda będzie potrzebna za każdym razem, gdy produkt zostanie odczytany. Wadą tej opcji jest to, że będzie to wymagała wielu funkcji wyszukujących.

Pamięć użytkownika w tagu

  • Dodaj GLN do zleconego źródła w pamięci użytkownika.
  • Zadanie: Dodawanie GLN do zleconego źródła w pamięci użytkownika w Tagu spowoduje dodanie kosztu.
  • Zadanie: Minusem jest to, że przeszukiwania tabeli może być niezbędne do identyfikacji, z kim można dzielić dane.
  • W przyszłości, ta opcja nie jest zalecana ze względu na wyższe koszty tagów oraz dodatkowych zmian systemowych zarówno dla nadajnika jak i czytnika.

 

Wewnętrzna Numeracja Firmy – korzystanie z prefiksu GS1 04 i 20-29

  • Opcja ta ogranicza się do obiegu wewnętrznego i nie powinna być stosowana dla żadnego zewnętrznego partnera.
  • W Specyfikacji ogólnej GS1, istnieje przepis o nazwie: Wewnętrzna Numeracja Firmy – 04 i GS1 Prefiks 20-29. Każda firma na świecie może korzystać z tego ciągu elementów numeracji w trakcie obiegu produktów wewnątrz firmy. Jeśli prefiks GS1 04 & 20-29 jest stosowany to pracownik może uporządkować każdy numer transakcji przedmiotów.
  • Niektóre firmy wdrażają tę opcję, tylko do użytku wewnętrznego, ale to jest trudne do zastosowania w standardowym globalnym procesie. Inne firmy używają zastrzeżonego systemu numeracji tylko do użytku wewnętrznego. Czasami system tej numeracji jest podawany bezpośrednio do fabryki. W przyszłości, opcja ta nie jest zalecana ze względu na brak możliwości tworzenia globalnego unikatowego identyfikatora.



Ogólne definicje

3rd Party Logistics (3PL) – jest firmą logistyczną świadczącą usługi takie jak: zarządzanie, zarządzanie łańcuchem dostaw, magazynowanie, przepakowywanie produktów, dystrybucji i / lub montażem.

GTIN (jednostka handlowa) – dla celów niniejszego dokumentu, identyfikacja jednostek handlowych (następuje poprzez wykorzystywanie GTIN(Światowego Numeru Jednostek Handlowych), co jest w praktyce częścią systemu numerowania GS1.

Jednostką handlową jest każda jednostka (produkt lub usługa), od której istnieje potrzeba pobrania wstępnie zdefiniowanej informacji, która może występować w postaci wyceny, lub zamówienia lub faktury w dowolnym punkcie łańcucha dostaw.

Definicja obejmuje usługi i produkty, od surowców do produktów gotowych dla klienta, gdzie wszystkie mogą mieć wstępnie zdefiniowane właściwości.

Numery GTIN-8 Kod EAN-12, Kod EAN-13, C-14 i GTIN – stanowią numery identyfikacyjne, służące jednostkom handlowym, które są znane jako Global Trade numery pozycji ™ (GTIN ™). Te numery GTIN zapewniają wyjątkowy identyfikację, gdy są one przechowywane i przetwarzane w całości.

GTIN służy do identyfikacji dowolnego elementu (jednostka handlowa lub usługowa) dla których jest wymagane pobranie wcześniej ustalonych informacji np. w postaci wyceny, zamówienia lub faktury w dowolnym punkcie łańcucha dostaw. Odrębny i niepowtarzalny GTIN jest wymagany kiedykolwiek, gdy każdy z wstępnie ustalonych właściwości elementu jest odmienny, co jest istotne dla procesu prowadzonego handlu. Zasadą jest, jeśli oczekuje się, że klient odróżni nowy przedmiot handlu od starego i dokona zakupu nowych jednostek handlowych w związku z nowym GTIN powinien być przypisany do nowego handlu.

Deklaracje etykiet 322 poz (pakiet produktów i krawędź półki powinna pojawić samo konsumentów). Jednakże każda ustawa lub rozporządzenie, które stoi w sprzeczności tych przepisów zastępują te zasady.

Markowe przedmioty:

Marka Właściciel: Organizacja, która posiada specyfikację jednostki handlowej, niezależnie od tego, gdzie i przez kogo został wyprodukowany jest zazwyczaj odpowiedzialny za przydziały światowego

Numer Jednostki Handlowej (GTIN). W sprawie przystąpienia GS1, właściciel marki otrzymuje prefiks firmy GS1, która jest do wyłącznego użytku firmy, do której został przypisany. Spółka nie może tego prefiksu sprzedać, dzierżawić lub oddać, w całości lub w części, dla użytku innych firm.

Właściciel marki jest organizacją, która posiada specyfikację jednostek handlowych i może nim być:

Producent lub dostawca, firma produkuje pozycję handlową lub wyprodukowane, w każdym kraju, i sprzedaje je pod własną marką.

Importer lub hurtownik, importer lub hurtownik ma pozycję handlową produkowany, w jakikolwiek kraj, i sprzedaje je pod własną marką lub importer lub hurtownik zmienia pozycję handlową (na przykład modyfikując opakowania jednostki handlowej). Na zdjęciach w rozdziale 4 jest to, o którym mowa jako pracownika kontraktowego.

Sprzedawca-detalista jest jednostką handlową produkowany, w każdym kraju, i sprzedaje go pod własną marką.

Wyjątki i przedmioty niemarkowe:

Występują następujące wyjątki:

Przedmioty niemarkowy – bez określonej marki, produkowane seryjnie rzeczy wciąż są oznaczane przez swoich producentów Światowym Numerem Jednostki Handlowej TM (GTIN TM).

W miarę jak producenci i/lub dostawcy mogą dostarczać przedmiotów, które wydają się ich przyszłym użytkownikom zupełnie identyczne (użytkownikiem może zostać konsument, jak i dystrybutor, czy producent), mają przydzielone różne numery GTIN. Firmy handlujące tymże towarem muszą dostosować do tej sytuacji używane przez siebie oprogramowanie (takie jak np. systemy wspomagające zarządzanie zaopatrzeniem). Przykładami nie markowych towarów są jabłka, kartony, świeczki, szklanki i inne. Przykładami kupowanych produktów nieprzeznaczonych dalszej sprzedaży na rynku są np. sól, zapachy, czy puszki.

Przedmioty przeznaczone dla konkretnego klienta – jeśli rzecz jest tworzona dla konkretnego klienta i ma wyłączne prawa do jego zakupu, wtedy to on przydziela GTIN. W tym wypadku zaczyna się on przedrostkiem GS1 (Company Prefix). Jeśli dostawca przedmiotu zamierza lub sprzedaje towar do więcej niż jednego klienta, wtedy to on przydziela GTIN.

Inne wyjątki – jeśli właściciel marki nie przydzieli GTIN, importer bądź inny pośrednik może przydzielić GTIN tymczasowy. Oznaczałoby to, że importer przejmuje rolę właściciela marki i mógłby na przykład zarejestrować produkt w swoich danych katalogowych. Rozwiązanie tymczasowe traci swoją moc do czasu przydzielenie GTIN zwyczajną drogą. Innym rozwiązaniem dla przedmiotów bez GTIN jest przydzielenie przez organizację handlową wewnętrznego numeru, do użycia tylko we własnych sklepach.

EPCglobal i proces GPMP

Poniższy diagram ilustruje nowy proces standaryzacji, który pomaga zapewnić współpracę z organizacją GS1.

diagram

Schemat 6: Nowy proces standaryzacj, Źródło: http://www.gs1.org/docs/epcglobal/standards/implementation_guidelines/MEA_1_7-Recommendation_20080514.pdf

Autorzy

Źródło: http://www.gs1.org/docs/epcglobal/standards/implementation_guidelines/MEA_1_7-Recommendation_20080514.pdf

Tłumaczenie:

Tłumaczenie (VI 2014) Łukasz Fiurst, Jakub Żywiec, Przemysław Gawłowski, Kacper Słotwiński, Maciej Kryger, Mariusz Luchowski, Jakub Krawiec, Konrad Tokarski, Maciej Dowgiałło