Najnowsze artykuły
Technologie RFID i EPC | Przykłady zastosowań systemu RFID do identyfikacji zwierząt
240
post-template-default,single,single-post,postid-240,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,smooth_scroll,,qode-theme-ver-1.4.1,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Przykłady zastosowań systemu RFID do identyfikacji zwierząt

Przykłady zastosowań systemu RFID do identyfikacji zwierząt

23:37 21 Luty w Zastosowania

Artykuł przedstawia istotę zastosowania technologii RFID u zwierząt. Głównym celem technologii jest identyfikacja zwierząt, która wspomaga ich hodowlę (bydło), monitoring (zwierzęta domowe, ptactwo) oraz utrzymanie populacji (zwierzęta dzikie, ptactwo). Głównym zagrożeniem wynikającym z stosowania systemu RFID jest negatywny wpływ na zdrowie zwierząt. Koncepcja zastosowania technik RFID do identyfikacji zwierząt została zawarta w normie ISO 11785.  Czytniki  zgodne z normą ISO 11785 powinny uaktywniać transpordery wytwarzające pole o częstotliwości  (134,2 ±13,42 × 10-3) kHz. System RFID powinien być skonfigurowany w taki sposób, aby ten sam czytnik obsługiwał transpordery HDX i FDX.

 

Wyróżnia się wiele rodzajów tagów dla zwierząt. Podyktowane jest to dwoma czynnikami: fizycznością zwierzęcia oraz przeznaczeniem taga. Najbardziej popularnymi są tagi w kształcie ziarenka ryżu, który składają się z układu scalonego połączonego z ferrytowym rdzeniem i kondensatorem, na który nawinięta jest miedziana cewka odgrywająca rolę anteny. Zawiera 15 cyfrowym numer zgodny ze standardem ISO 11784. Wedle przeznaczenia, tagi, możemy podzielić na te do hodowli bydła, dla drobiu, dla kotów i psów, dla dzikich zwierząt, dla ptaków (hodowlanych i dzikich), dla zwierząt laboratoryjnych. Wyróżnia się tutaj wiele kształtów, rodzajów i kolorów. Najbardziej rozwiniętymi formami oznaczania zwierząt, mającymi największe znaczenie jest znakowanie bydła, zwierząt domowych oraz ptactwa.

Zalety

Zastosowanie technologii RFID u zwierząt niesie za sobą wiele korzyści. Do podstawowych zalet  związanych z wykorzystaniem  powyższego rozwiązania należy: zarządzanie stadami, a w tym identyfikacja wieku i źródła weryfikacji, a także choroby bydła. Identyfikacja zwierząt hodowlanych pomaga w ustaleniu wieku, pochodzenia zwierząt, dzięki czemu można prawidłowo je ze sobą kojarzyć.  Ponadto identyfikacja dzikich zwierząt umożliwia: śledzenie ich wędrówek i kontrolę ich populacji, a także historię życia poszczególnych istot w stadzie.  Identyfikacja zwierząt również wspomaga dyscyplinę sportową (szczególnie wyścigi konne), a także możliwość znalezienia zagubionego pieska lub kotka.

źródło:www.logistyka.net.pl

Dzięki identyfikacji zwierząt domowych można zapobiegać nielegalnym hodowlom i handlu zwierzętami oraz wywożeniu ich poza granice danego państwa (przemyt). Zapobiega to porzucaniu oraz zmniejsza liczbę bezdomnych zwierząt. Ponadto zwierzęta hodowlane, dzięki oznakowaniu, mogą brać udział w konkursach i wystawach.

Wady-zagrożenia

Pomimo licznych zalet i korzyści wynikających z zastosowania technologii RFID u zwierząt coraz częściej  spotyka się informacje świadczące o wadach i zagrożeniach wynikających z zastosowania powyższej technologii. Głównym ryzykiem związanym z wszczepieniem czipów u zwierząt według Keith Johnson- emerytowanej patolog-toksykolog jest możliwość wystąpienia raka. Informacja została wysunięta na podstawie badań przeprowadzonych przez koncern farmaceutyczny Dow Chemical. Doświadczenie zostało wykonane w latach 90 na myszach i szczurach, gdzie wszczepione implanty spowodowały u zwierząt nowotwór, jednak informacja nie została  upubliczniona.  Inny lekarz  Dr Chand Khann- onkolog weterynaryjny pracujący w Narodowym Instytucie badań nad Rakiem, stwierdził iż, aby wyniki biologicznego efektu implantów u zwierząt były rzeczywiste potrzebne są dane z co najmniej 20 lat. Niemniej jednak nie bagatelizuje otrzymanych wyników, sugerując iż istnieje prawdopodobieństwo tworzenia się komórek rakowych po zastosowaniu technologii RFID. Niestety wyniki badań nie są upubliczniane i nie informują o możliwości wystąpienia potencjalnych zagrożeń. W zamian, uskuteczniana jest propaganda korzyści wynikających z wszczepiania implantów, które motywowane jest wskaźnikami medycznymi lub też elementami bezpieczeństwa. Ponadto implikacja tagu może powodować mniej groźne efekty uboczne związane z brakiem higieny, powikłania zdrowotne takie jak infekcje na tle alergicznym

źródło:www.bibula.com

źródło:www.rfid.net.pl/aktualnosci/bezpieczne_tagi_rfid_dla_zwierzat.html

Charakterystyka Systemów RFID do identyfikacji zwierząt

Koncepcja systemu

Koncepcja zastosowania technik RFID do identyfikacji zwierząt została zawarta w normie ISO 11785 [2], która jest ściśle związana z normą ISO 11784 [3]. W normie tej została zdefiniowana znormalizowana struktura i zawartość informacji, które przechowywane są w pamięci transpordera, który przeznaczony jest do identyfikacji zwierząt.

Norma ISO 11785 opisuje dwa systemy RFID, które różnią się sposobem działania interfejsu radiowego:

  • System działający w trybie dupleksowym (full duplex), dalej oznaczany FDX, w którym transmisja transportera RFID do czytnika odbywa się w czasie, gdy czytnik wytwarza pole aktywizujące
  • System działający w trybie półdupleksowym  (half duplex), dalej oznaczany HDX, w którym transmisja transportera do czytnika odbywa się w czasie,  gdy czytnik przerywa nadawanie pola aktywującego.

W obu przypadkach stosuje się transpordery bierne zasilane i komunikujące się z czytnikiem z wykorzystaniem pośrednictwa sprzężenia indukcyjnego w polu o częstotliwości 134,2 kHz.

Wymagania dotyczące czytników

Czytniki  zgodne z normą ISO 11785 powinny uaktywniać transpordery wytwarzające pole o częstotliwości  (134,2 ±13,42 × 10-3) kHz. System RFID powinien być skonfigurowany w taki sposób, aby ten sam czytnik obsługiwał transpordery HDX i FDX.

Wymagania odnośnie czytników ruchomych (mobile, portale) i stacjonarnych (stationary) są odmienne. Czytnik stacjonarny powinien być połączony z innymi  czytnikami stacjonarnymi znajdującymi się w pobliżu, w celu synchronizacji  okresów aktywacji oraz przerw między nimi.  Jeżeli chodzi o czytnik ruchomy to nie jest on połączony z innymi czytnikami znajdującymi się w pobliżu.

Okres aktywacji (wytwarzania pola przez czytnik) w przypadku czytników stacjonarnych powinien wynosić 50ms. W przypadku wykrycia sygnału transpordera w okresie aktywacji i jednocześnie niepomyślnym odebraniu telegramu, to okres aktywacji powinien być wydłużony do okresu pozytywnej identyfikacji telegramu transpordera, lecz nie dłużej niż do 100ms. Następnie sygnał powinien zostać przerwany. W przypadku gdy po przerwaniu sygnał zostanie wykryty sygnał transportera HDX , to przerwa powinna wynosić 20ms. Jeżeli sygnał transportera HDX nie zostanie wykryty do 3ms. Od momentu obniżenia natężenia pola o 3dB, to wytworzenie pola aktywującego powinno być wznowione. Dla wymogu synchronizacji czytników, każdy co 10 cykl powinien składać się ze stałej sekwencji  50ms. aktywacji  i  20ms. przerwy.

Czytnik ruchomy w pierwszej kolejności  powinien odbierać sygnał aktywacji celem wykrycia innych aktywnych czytników, znajdujących się w pobliżu. Jeżeli w przedziale 30ms. czytnik nie wykryje sygnału aktywacji (znajduje się poza zasięgiem innych aktywnych czytników), to można stosować protokół aktywacji transporderów dla czytników stacjonarnych opisanych powyżej. W przypadku gdy czytnik ruchomy wykryje sygnał aktywacji nadawany przez inny czytnik to powinien poczekać do kolejnego narastającego zbocza tego sygnału aktywacji i w tym momencie uaktywnić się przez okres 50ms.

Wymagania dotyczące transporterów FDX

Transporder FDX, znajdujący się w polu aktywującym powinien wysyłać swój kod w trakcie okresu aktywacji.  Transporder do komunikacji wykorzystuje podnośną, zróżnicowaną, dwuwarstwową ,kodowaną, fazę (differentia, Bi-phase encoding, DBP), która moduluje amplitudowo natężenie pola o częstotliwości radiowej. Długość jednego bitu wynosi 32 okresy częstotliwości pola aktywującego (134,2 kHz). W celu poprawienia właściwości systemu, każde przejście ze stanu niskiego do wysokiego wykonywane jest z wyprzedzeniem maks. 8 okresów fali nośnej.

Energia sygnału modulowanego przez transporter FDX skupia się w zakresie częstotliwości od 129 kHz do 133,2 kHz niżej częstotliwości pola aktywującego i od 135,2 kHz do 139,4 kHz powyżej częstotliwości

Poniżej zostaje zamieszczona struktura telegramu identyfikacyjnego transpordera FDX

Źródło: www.itl.waw.pl/publikacje_pliki/statutowe/pliki/452.pdf str. 47

 

Nagłówek transpordera FDX składa się z 11 bitów; 0000 0000 001, których przeznaczeniem jest wskazanie początku telegramu. 64 bity kodu identyfikacji nadawane są w ośmiu blokach po 8 bitów. 2 bloki każdy po 8 bitów zawierają bity detekcji błędu CRC w bloku kodu identyfikacji. Trzy bloki po 8 bitów zawierają etykietę końca telegramu. Po bloku 8 bitów nadawany jest bit kontrolny o wartości 1. Stosowany jest on w celu ochrony.

Biorąc pod uwagę możliwość rozwoju systemu (np. transporder z zapisem pamięci), telegram identyfikacji powinien być zakończony 24 bitami etykiety końcowej. W przypadku  gdy flaga dodatkowych bitów danych jest zerem, większość bitów etykiety końcowej jest nieokreślona. Jeżeli flaga ta jest jedynką, dodatkowe bloki danych zdefiniowane są w innych normach.

Wymagania dotyczące transpordera HDX

Jeżeli w okresie aktywacji czytnik  nie odebrał sygnału, albo sygnał FDX został odebrany poprawnie, to sygnał aktywacji po przekroczeniu 50ms. powinien być przerwany w czasie do 3ms. Spadek natężenia pola aktywującego od -3dB do -80dB powinien nastąpić czasie< 1ms., co zostało przedstawione na poniższym rysunku

Transporder HDX gromadzący energię podczas trwania sygnału aktywacji, wykrywa przerwę sygnału aktywacji, którą powinien wykorzystać do nadawania swojego telegramu. W przypadku gdy czytnik nie wykrywa sygnału HDX w czasie między 1ms. a 2ms. od momentu spadku natężenia pola o 3dB, to powinien on wznowić wytwarzanie sygnału aktywującego.

Do nadawania informacji transporder HDX wykorzystuje kodowanie NRZ i dwuwartościową modulację FSK, przy użyciu częstotliwości 124,2 ±2 kHz do nadawania binarnej „1”, a także częstotliwości 134,2 ±1,5 kHz do nadawania binarnego „0”. Kodowanie systemu identyfikacyjnego zostało przedstawione w sposób graficzny na poniższym rysunku.

Żródło: www.itl.waw.pl/publikacje_pliki/statutowe/pliki/452.pdf str. 48

Długość jednego bitu wynosi 16 okresów wytwarzanej częstotliwości, co odpowiada transmisji 8 378,5 bit/s w przypadku ciągu zer i 762,5 bit/s w przypadku jedynek.

Źródło: www.itl.waw.pl/publikacje_pliki/statutowe/pliki/452.pdf str. 48

 

Nagłówek składa się z 8 bitów: 0111 1000, wykorzystywanych jako sekwencja synchronizująca. Kod identyfikacji składa się z 64 bitów. Blok detekcji błędu CRC ma 16 bitów, które obliczane są wyłącznie na podstawie kodu identyfikacji. Etykieta końca telegramu ma 24 bity. Jeżeli flaga dodatkowych bloków danych jest zerem, to 8 pierwszych bitów etykiety końca telegramu powinno być  0111 1000.

Poniżej zostają zamieszczone inne właściwości systemu

Tabela przedstawia zestawienie podstawowych parametrów transporterów FDX i HDX zdefiniowanych w normie ISO 11785 dla potrzeb identyfikacji zwierząt

Źródło: www.itl.waw.pl/publikacje_pliki/statutowe/pliki/452.pdf str. 49

Aspekty techniczne i regulacyjne identyfikacji zwierząt

W związku z obowiązkiem identyfikacji zwierząt (na podstawie utworzonego systemu identyfikacji zwierząt, wynikających z decyzji [9] Komisji Europejskiej z dnia 15.12.2006 wykonującej rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004,  opublikowane w Dz. Urzędowym UE L 401 z dnia 30.12.2006), Wspólne Centrum Badawcze (JRC) Komisji opracowało wytyczne dla urządzeń RFID.  Reguły odnoszą się do stosowania [10], badania, oceny skuteczności i wiarygodności urządzeń [11]. Zalecany system oceny i badania służy do ustalenia wykazu czytników i transporderów, które dopuszczane są stosowania  w krajach UE.

W pierwszej części dokumentu JRC [10] został zawarty przewodnik dla służb weterynaryjnych, obejmujący zakres zalecanych metod znakowania zwierząt przy użyciu różnego rodzaju identyfikatorów elektronicznych, które umieszczane są w różnych częściach ciała, a także do odczytu i odzyskiwania tych identyfikatorów.

Druga część dokumentu  JRC [11] obejmuje charakterystyki techniczne identyfikatorów do znakowania zwierząt i czytników, a także procedury badań wraz z kryteriami akceptacji urządzeń, które mają być stosowane do znakowania zwierząt w krajach UE, zgodnie z rozporządzeniem 21/2004

Zalecanymi transporderami przeznaczonymi do znakowania zwierząt są urządzenia pasywne (bez wbudowanego źródła zasilania), z przeznaczeniem wyłącznie do odczytu. Obudowa stosowanych transporterów powinna być wodoszczelna. Uwzględniając wytyczne ICAR do znakowania zwierząt stosuje się trzy rodzaje transporterów:

  • kolczyki do ucha (electronic ear-tag): trasnpordery w plastikowej obudowie z przeznaczeniem do mocowania w uchu za pomocą mechanizmu blokującego lub też dołączane do kolczyka w sposób nieodwracalny

Źródło: www.itl.waw.pl/publikacje_pliki/statutowe/pliki/452.pdf str. 16

  • wstrzykiwane (injectable): transpordery o małych wymiarach, które mogą być wszczepiane do ciała zwierząt metodą wstrzykiwania , umieszczone w obudowie z gładkiego materiału obojętnego biologicznie np. szkło

Źródło: www.itl.waw.pl/publikacje_pliki/statutowe/pliki/452.pdf str. 15

  • piguły dla zwierząt przeżuwających (ruminal bolus): transportery umieszczone w obudowie o dużej masie np. ceramicznej, wprowadzanie doustnie do przewodu pokarmowego zwierząt przeżuwających, które ze względu na kształt, masę i rozmiar pozostają tam  na stałe

Źródło: www.itl.waw.pl/publikacje_pliki/statutowe/pliki/452.pdf str. 16

 

Identyfikacja owiec i kóz możliwa jest tylko przez piguły i kolczyki. Wstrzykiwane transpordery mają mały zasięg i tendencje do migracji pod skórą. Małe wymiary tworzą problemy z ich odnalezieniem czasie uboju w rzeźni w przypadku dużych zwierząt.

Zgodnie decyzją  nr 21/2004, która została poprzedzona przez testy i badania laboratoryjne w warunkach rzeczywistych, elektroniczne systemy identyfikacji zwierząt powinny spełniać poniższe wymagania:

  • Elektroniczne kody identyfikacji powinny być takie, jakie zostały zdefiniowane w normie ISO 11784.
  • Identyfikatory powinny zawierać transpordery pasywne, przeznaczone tylko do odczytu,      wykorzystujące komunikaty w trybie FDX lub HDX zgodnie z normą ISO 11785.
  • Czytniki powinny wyświetlać kod kraju, indywidualny kod identyfikacyjny, kod powtórnego oznakowania i pole informacji użytkownika (np. kod gatunku zwierzęcia).
  • Czytniki powinny umożliwiać odczyt kompletnego kodu transporterów FDX lub HDX o strukturze zdefiniowanej w normie ISO 11784
  • Dla czytników noszonych, minimalna obowiązująca odległość odczytu w przypadku kolczyków wynosi 12cm, a w przypadku piguł 20cm.
  • Dla czytników stacjonarnych minimalna obowiązująca odległość odczytu wynosi 50cm. Minimalna odległość odczytu dla czytników stacjonarnych ma zapewniać w normalnych warunkach użytkowania przynajmniej jeden poprawny odczyt, kiedy zwierzę z identyfikatorem elektronicznym przemieszcza się obok anteny spokojnym krokiem w wyznaczonym kanale o szerokości dostosowanej do rozmiarów zwierzęcia

źródło:www.itl.waw.pl/publikacje_pliki/statutowe/pliki/452.pdf

Przykłady zastosowań RFID

Od początku dwudziestego pierwszego wieku obserwuje się wzrost popularności identyfikacji zwierząt domowych. Ludzie przywiązują do tego coraz większa wagę. Mało kto wie, iż wszczepienie samego mikroczipa nie jest wystarczające. W mikroczipie nie ma danych o właścicielu zwierzęcia, znajduje się tam tylko numer przypisany do bazy danych. Dlatego aby mikroczip był w pełni wykorzystany, należy zwierze zarejestrować w odpowiedniej do tego bazie danych.  Mikroczip jest w kształcie ziarenka ryżu, wszczepiany zazwyczaj między łopatki co uniemożliwia przemieszczanie się. Wymiary mikroczipa to 12mm x 2.1mm. Składa się on z układu scalonego połączonego z ferrytowym rdzeniem i kondensatorem, na który nawinięta jest miedziana cewka odgrywająca rolę anteny. Zawiera 15 cyfrowym numer zgodny ze standardem ISO 11784. Mikroczip nadaje zwierzęciu tożsamości i przywiązuje go do właściciel.  Numer ten należy zarejestrować w bazie danych, gdzie zostaną umieszczone dane właściciela i zwierzęcia.  Dlatego w Polsce istnieje Polskie Towarzystwo Rejestracji i Identyfikacji Zwierząt oraz baza Safe- Animal. Są odpowiedzialne za rejestrację zwierząt na terenie całego kraju oraz promowaniem bezpiecznej identyfikacji elektronicznej. Współpracują z lecznicami weterynaryjnymi oraz urzędami gmin, które pomagają organizować rejestrację zwierząt. Weterynarz po wszczepieniu mikroczipa ma obowiązek poinformować właściciela o rejestracji w bazach danych. Do głównych zalet znakowania psów należy: zabezpieczenie przeciw przemytowi, nieuczciwemu handlu, uniemożliwia kradzież oraz pozwala hamować bezdomność zwierząt domowych. Jednak zaletą, która głownie interesuje właścicieli swoich pupili jest szybka identyfikacja w przypadku zgubienia, zaginięcia zwierzątka. Kolejny problem jaki rozwiązuje oznakowywanie jest porzucanie czworonogów. Jest to narastający problem na całym świecie, ludzie często porzucają zwierzęta, ponieważ wyjeżdżają na wakacje, czy zwierzęta im się nudzą. Do identyfikacji naszego pupila służą strony www.identyfikacja.pl oraz www.safe-animal.eu. procedura rejestrecji jest taka sama w obydwu przypadkach, składa się z pięciu kroków. Pierwszym etapem jest zaczipowanie zwierzęcia u weterynarza, prowadzącego takie szczepienia. Następnie rejestrujemy pupila w bazie danych. Dodajemy dane oraz sprawdzamy poprawność rejestrecji. Ostatnim krokiem jest zamówienie karty, która upoważnia nas do dożywotniej rejestracji. Bazy identyfikacji są powiązane z międzynarodowa organizacja EUROPETNET. Dzięki czemu zwierząt, można szukać również poza granicami kraju. Organizacja ta powstała w 1997 roku w Brukseli. Zrzesza ona wszystkie bazy danych na terenie całej Unii Europejskiej. Celem tej organizacji jest ujednolicenie elektronicznego znakowania zwierząt, polegającej na umieszczeniu wszystkich baz danych z krajów w jednym ujednoliconym systemie. 

 

Kolejnym rozwiniętym przykładem identyfikacji zwierząt jest znakowanie ptaków. Należy tutaj rozróżnić dwa rodzaje znakowania, ptactwa hodowlanego oraz dzikiego. Odbywają się one w podobny sposób, lecz w zupełnie innym celu. Obrączkowaniem ptaków mogą zajmować się jedynie osoby do tego uprawnione. W celu pozyskania takich uprawnień należy posiadać określoną wiedzę oraz skontaktować się z Zakładem Ornitologii Polskiej Akademii Nauk w Gdańsku. Znakowanie ptaków to jedna z najstarszych metod znakowania zwierząt. W przypadku zwierząt hodowlanych, wyróżnia się następujące cele znakowania: w celach hodowlanych by nie kojarzyć brata z siostrą w celu uniknięcia chorób genetycznych, znajomość wieku, znajome jest pochodzenie ptaka- wiemy czy jest z hodowli, a nie wyłapany z natury, dodatkowo oznakowany ptak ma prawo brać udział w konkursach i wystawach. Mikroczip w kształcie ziarenka ryżu (jak w przypadku czipowania zwierząt domowych) wszczepia się przy szyi ptaka. Tak jak w przypadku zwierząt hodowlanych jak i dzikich. Oznakowane ptactwo dzikie staje się już konkretnym osobnikiem, a nie anonimowym ptakiem. Aby znakować dzikie ptaki należy być do tego odpowiednio przeszkolonym i posiadać określone uprawnienia. Następnie łapie się ptaki w pułapki ornitologiczne i znakuje. Głównym motywem znakowania ptaków jest poznanie ich wędrówek: długość, cel, okres wędrówki. Służy ono również do określania długości życia określonych gatunków. Dane te są bardzo pomocne przy ochronie ptaków, do obserwacji niepokojących zmian w populacji oraz zapobiegają wyginięciu.

Tag, jako narzędzie do oznakowania bydła hodowlanego zyskuje na coraz to większej popularności. Korzyści jakie niesie za sobą znakowanie bydła, dają szansę nowoczesnemu rolnikowi na zwiększenie swoich zysków, modernizacji stad oraz wprowadzenia nowoczesnych rozwiązań. Głównym celem zakładania tagów bydłu jest stworzenie historii dla każdego zwierzęcia. Rolnik może monitorować dane odnośnie wieku, pochodzenia, hodowli, uboju, chorób i leczenia weterynaryjnego. Znakowanie bydła jest na etapie ciągłego rozwoju. Do czytników oferowane są całe systemy oprogramowania do zarządzania stadem, potrafią sczytać informacje o zwierzętach znajdujących się w określonej odległości od czytnika i przesyła je do komputerów stacjonarnych. Do głównych zalet znakowania bydła należy: obniżenie kosztów weterynaryjnych, kosztów pokarmu, parowanie odpowiednich zwierząt do rozrodu, pełny monitoring i kontrola.

W celu maksymalnej ochrony nas, czyli konsumentów Unia Europejska postanowiła zaostrzyć przepisy dotyczące hodowli bydła. Przyczyną tego są ciągłe afery dotyczące chorób bydła, na przykład afera dioksynowa z początku 2011 r., która uderzyła w sektor wieprzowiny. Rynek zmagał się także z chorobą wściekłych krów (BSE). Wprowadzono zakaz stosowania mączek mięsno-kostnych, a także system identyfikacji bydła oraz etykietowania wołowiny. Wraz z rozwojem informatyzacji, władze Unii Europejskiej również postanowiły wprowadzić określone systemy. Głównym celem wprowadzenia nowych systemów jest maksymalna ochrona konsumenta, ochronę zdrowia zwierzęcia oraz bezpieczeństwo żywności. Wprowadzono zasadę elektronicznego systemu identyfikacji dla bydła w UE (EID), które stosuje już wiele państw członkowskich Unii Europejskiej. Celem jest usprawnienie zarządzania hodowlą, gospodarstwem. Dzięki temu można będzie identyfikować bydło oraz przetworzoną wołowinę, wysyłaną w różne zakątki świata. System ten przyniesie korzyści dla  rolników, ponieważ procedury administracyjne zostaną uproszczone. Metoda ta jest uznawana za najbardziej humanitarną, uniwersalną i szybką.

Na dzień dzisiejszy w Polsce nie ma obowiązku znakowania bydła kolczykami elektronicznymi. Od 2010 roku można wykorzystywać identyfikacje przy pomocy kolczyków, zgodnie z systemem EID. Wyjątek stanowią tutaj kozy i owce, które w związku z ustawą Art. 34b  z art. 17 ust. 2 pkt 2 lit . b ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, muszą być znakowane jednym kolczykiem zwykłym i jednym elektronicznym. Do polskich producentów elektronicznych tagów dla kóz i owiec należą firmy: PPH POLNET Sp. z o.o., ALLFLEX POLSKA Sp. z o.o., BENTLEY POLSKA Sp. z o.o., GRENE Sp. z o.o.

źródło:www.rolnicy.com/bydlo/identyfikacja-bydla-nowoczesne-rozwiazania.html

źródło:www.ksow.pl/rynki-rolne/wiadomosci-z-rynku-miesa-i-drobiu/juz-niedlugo-bydlo-w-krajach-unii-europejskiej-otrzyma-elektroniczne-kolczyki.html