Najnowsze artykuły
Technologie RFID i EPC | Implementacja rozwiązań opartych o standardy GS1 oraz EPCglobal w celu Zarządznia Zasobami
1480
post-template-default,single,single-post,postid-1480,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,smooth_scroll,,qode-theme-ver-1.4.1,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Implementacja rozwiązań opartych o standardy GS1 oraz EPCglobal w celu Zarządznia Zasobami

Implementacja rozwiązań opartych o standardy GS1 oraz EPCglobal w celu Zarządznia Zasobami

17:53 10 Maj w EPCGlobal, Top, Wiedza

Niniejszy dokument dostarczy firmom informacji dotyczących implementacji rozwiązań opartych o standardy GS1 oraz  EPC global, unowocześniających metody zarządzania zasobami. W pierwszej kolejności zaznaczy potrzeby rynkowe i role standardów GS1-EPC w polepszaniu zarządzania zasobami. Następnie artykuł omawia techniczne i organizacyjne zmiany, jakie wynikną podczas wprowadzenia nowych rozwiązań w łańcuchu dostaw. Na koniec zaś zaproponowany zostanie drogowskaz wprowadzania implementacji oraz jej metodologie.

1 Kontekst

W ciągu ostatnich lat potrzeba polepszenia zarządzania zasobami w łańcuchu dostaw wzrosła w znaczącym stopniu. Ten trend wzrostowy ma się utrzymywać w także przyszłości, co wynika z wielu czynników, takich jak cięcie kosztów, potrzeba lepszej przejrzystości przepływów zasobów, przestrzegania zasad prawnych, prowadzenia badań nad większą efektywnością procesów itp.

Brak wspólnego zaangażowania pośród uczestników łańcucha dostaw skutkuje wieloma negatywnymi efektami, takimi jak straty w zasobach (ok 10% rocznie), brak przejrzystości co do faktycznych kosztów, liczne nieporozumienia i spięcie między partnerami biznesowymi, nieefektywność w procesach biznesowych itp.

Rozwiązania oparte o standardy GS1 i EPCglobal dają firmom dużą szansę na uporanie się z wyżej wymienionymi problemami poprzez poprawę widoczności przepływów zasobów. W ciągu trzech lat, BRIDGE WP9 pracuje nad problemem poprzez: badanie rynku, analizę potrzeb firmy, testowanie technologii i standardów w pilotażowej fazie, aby finalnie udzielić rekomendację na wprowadzane zmiany.  Dokument został napisany w celu rozpowszechniania zbiorczych wyników wszystkich analiz od początku realizacji projektu (czerwiec 2006). Stanowi przewodnik implementacji, który końcowym użytkownikom dostarczy niezbędnych informacji do wprowadzania zmian usprawniających zarządzanie zasobami. Dokument jest powiązany z trzema innymi dokumentami stworzonymi przez grupę WP9:

  • 9.6.1 Przewodnik techniczny. Dokument pomagający dostawcą rozwiązań wprowadzać implementacje w oparciu o standardy GS1-EPC
  • 9.6.3 Analiza kosztowa / korzyści. Dokument pozwalający końcowym użytkownikom obliczyć zyskowność z wprowadzania zmian w oparciu o standardy GS1-EPC dla zarządzania zasobami
  • 9.6.4 Pakiet treningowy. Dokument pokazujący, jak rozwiązania oparte o standardy GS1-EPC mogą polepszyć zarządzanie zasobami.

2 Adresaci dokumentu

Niniejszy przewodnik implementacji dotyczy każdej firmy będącej w łańcuchu dostaw, która chce używać rozwiązań opartych o standardy GS1 I EPCglobal w celu ulepszenia procesu zarządzania zasobami.

3 Rynek potrzebuje większej przejrzystości przy przepływie zasobów

Obecnie najczęściej używanymi metodami zarządzania zasobami w łańcuchu dostaw są:

  • Model grupowania/puli (pooling model): Zasoby są w posiadaniu wyspecjalizowanych operatorów. Zarządzają oni wymianą zasobów między partnerami biznesowymi.
  • Model wymiany (exchange model):  Zasoby znajdują się w posiadaniu ich bezpośrednich użytkowników. Są wymieniane w takich samych ilościach i w takiej samej jakości pomiędzy partnerami wymiany.
Przykłady modeli zarządzania zasobami w łańcuchu dostaw
Przykłady modeli zarządzania zasobami w łańcuchu dostaw

Niezależnie od używanego modelu, wydajność zarządzania zasobami zależy od ich widoczności. Dla przykładu – w modelu grupowania, operator musi znać przychodzące i wychodzące ruchy zasobów używanych przez firmy w celu wystawienia faktury dla swojego klienta za ilość czasu, jaką zasób pozostał w danym miejscu. Operator musi także znać miejsce dostawy oraz czas odbioru zasobu.
Z kolei w modelu wymiany aby zbalansować rachunki i zachować równowagę przy wymianie firmy same muszą znać dokładny numer oraz miejsce dostarczanych zasobów, oraz te same elementy w przypadku zasobów pozyskiwanych.
Jednakże obecne praktyki nie pozwalają na pozyskiwanie wielu informacji o wymienianych zasobach podczas procesu logistycznego, przez co pojawia się wiele błędów i niedokładnych informacji. Powoduje to, że nawet w przypadku gdyby firmy wyraziły takie intencje, nie są w stanie wymieniać się ze swoimi partnerami istotnymi informacjami dotyczącymi przepływu zasobów, gdyż nie mają dostatecznej widoczności swoich własnych przepływów. Koniec końców brak widoczności zasobów powoduje braki w efektywności zarządzaniu zasobami.

Aby polepszyć widoczność zasobów przepływających przez łańcuch dostaw, niezbędne jest zaspokojenie trzech potrzeb firm. Po pierwsze – identyfikacja. Zasoby mogą być „namierzone i śledzone” w łańcuchu dostaw tylko jeśli identyfikuje się je indywidualnymi kodami. Indywidualność kodów jest niezbędna, aby nie nastąpiło pomylenie jednego zasobu z drugim podczas procesu logistycznego. Po drugie, istnieje potrzeba automatyzacji pozyskiwania danych z tej właśnie identyfikacji zasobów. Partnerzy handlowi muszą automatyzować procesy w celu rozwoju produktywności (np. redukować czas na dany proces). Po trzecie – ponieważ zarządzanie zasobami w ramach łańcucha dostaw dotyczy wielu przedsiębiorstw, istnieje także potrzeba wymiany istotnych informacji dotyczących zasobów pomiędzy partnerami handlowymi.

4 Dokładna widoczność korzyścią dla wszystkich firm

Nawet jeśli istnieją różnice pomiędzy modelami zarządzania zasobami, szanse biznesowe pojawiające się przy dokładnemu wglądowi w zasoby dotyczą wszystkich firm w łańcuchu dostaw.

Z jednej strony, lepsza widoczność na przepływ zasobów dostarcza specjalistom zarządzania procesami podstawy do efektywnej i płynnej pracy. Dla przykładu, będą mieć szanse na:

  • poprawę czasu reakcji na potrzeby klientów
  • poprawę procesów takich jak dostawa, gromadzenie, przeorganizowywanie
  • identyfikację punktów startowych problemów
  • poprawę konkurencyjności kosztowej
  • obsługę klientów z większą przejrzystością

Z drugiej strony, dla innych partnerów handlowych w łańcuchu dostaw – takich jak, producenci, sprzedawcy detaliczni, firmy transportowe, lepsza widoczność pozwoli na:

  • redukcję przeładowania magazynów
  • optymalizację wymian między partnerami (dostawa, odbiór opakowań)
  • redukcję sporów
  • redukcję kosztów (wynajem, remonty..)

Szczegółowa analiza określająca potrzeby i korzyści indywidualnie dla każdej firmy są dostępne w BRIDGE deliverable 9.5 entitled “Pilot Analysis and Recommendations Report”.

5 Rola standardów GS1 I EPCglobal w zarządzaniu zasobami

Rozwiązania oparte o standardy GS1-EPCglobal mogą poprawić widoczność przepływu zasobów poprzez dopasowanie trzech potrzeb firm wymienionych w punkcie 4 niniejszego dokumentu.
Najpierw Global Returnable Asset Identifier (GRAI; – Globalny Zwrotny Identyfikator Zasobów) jest używany w celu identyfikacji zasobów na palety (pallets), skrzynie (crates) lub zwoje (rolls). Ich struktura umożliwia nam rozróżnianie zasobów poprzez ich rodzaje lub indywidualne numery (ID).
Następnie, jeśli chodzi o automatyczne pozyskanie danych, mamy do dyspozycji dwa rozwiązania – kod kreskowy GS1 128 oraz Tag RFID EPC UHF Class1 Gen2. W związku z automatyzacją RFID wydaje się być najlepiej dopasowaną technologią, a kody kreskowe powinny być używane jedynie w przypadkach przeprowadzania backupu lub wystąpienia awarii.
Ostatecznie, w momencie wymiany danych pomiędzy firmami standardy GS1-EPCglobal proponują dwa rozwiązania.

  • EDI messages : Firmy które są już powiązane biznesowo mogą odtąd wymieniać informacje transakcyjne na temat zasobów (kody, ilości, lokacje itp.)
  • EPCIS Events: Zarówno firmy powiązane biznesowo jak i pozostałe, nie mające jeszcze wzajemnych kontaktów, mogą wymieniać zdarzenia związane z zasobami, stworzonych na każdym stopniu łańcucha dostaw (kod, ilość, lokacja, dyspozycja)

Szczegółowe informacje na temat standardów są dostępne na stronach www.gs1.org oraz www.epcglobalinc.org

6 Zarządzanie zasobami oraz konwergencja łańcucha dostaw

Zauważalne jest zainteresowanie firm w polepszenia zarządzania zasobami w firmie, jednak to na co firmy zwracają największą uwagę to zmiany w łańcuchu dostaw (redukcja przypadków niedostępnych towarów itp).
Rzeczywiście – każda firma będąca elementem łańcucha dostaw musi namierzyć i śledzić swoje dobra aby poprawić efektywność procesów logistycznych takich jak odbiór, przechowywanie, przygotowywanie, wysyłka, zarządzanie przepływem itp.
Rozwiązania oparte o standardy GS1-EPC dają firmą pokaźne możliwości zarządzania zasobami. Odkąd dany zasób jest identyfikowany indywidualnym kodem (GRAI) zakodowanym w nośniku danych (kod kreskowy Gs1 128 lub znacznik RFID Gen 2) możliwe jest łączenie dóbr z zasobem podczas procesu przygotowywania. To połączenie może być stworzone w systemie IT oraz zarządzane podczas różnych procesów logistycznych oraz udostępniane dla partnerów handlowych.

Agregacja pomiędzy dobrami i zasobami
Agregacja pomiędzy dobrami i zasobami

7 Zmiany wynikające z implementacji nowych rozwiązań

Obecnie partnerzy handlowi preferują uwzględniać dodatkowe koszty wynikające ze słabego zarządzania zasobami bezpośrednio w cenie sprzedaży, aniżeli wprowadzać skomplikowane procedury i rozwiązania w postaci systemów, co do których trudno obliczyć bezpośredni zwrot z inwestycji (ROI). Często bywa, że zasoby są liczone ręcznie, a informacje na temat ich ilości są przekazywane faksem lub telefonicznie. Tak więc oprócz dużego znaczenia potencjału rozwoju zarządzania zasobami w firmie, równie duże znaczenie zdają się mieć techniczne i organizacyjne zmiany powiązane z implementacją rozwiązań opartych o standardy GS1-EPCglobal.

7.1 Zmiany technologiczne

Zmianami technologicznymi najbardziej martwią się te firmy, które nie wprowadzały jeszcze wielu rozwiązań z zakresu zarządzania zasobami. Podobnie jest jednak w przypadku tych firm, których rozwiązania nie zostały dostosowane do rozwiązań opartych o standardy GS1-EPC.

7.1.1 Sprzętowa infrastruktura: jak pobrać dane

Pierwszym elementem infrastruktury jaką firmy muszą wdrożyć jest zautomatyzowany czytnik będący w stanie identyfikować zasoby oraz pobrać ich numer GRAI. Wybór pomiędzy kodami kreskowymi lub czytnikiem RFID zależy w pierwszej kolejności od przenośnika danych przypisanego do zasobu, następnie od polityki firmy w stosunku do RFID.

Poprzez porzucenie kodów kreskowych na rzecz RFID, firma zyskuje m.in. na:
Trwałość – znaczniki mogą być identyfikowane nawet będąc wewnątrz zasobu. Powoduje to większą ochronę znacznika, a jego większa żywotność oznacza większą żywotność zasobu
Automatyzacja  – identyfikacja nie wymaga żadnej pracy ludzi. Jak tylko znaczniki znajdują się w zasięgu czytnika, ich GRAI jest automatycznie rejestrowany.
Masowość – umożliwiona zostaje masowa identyfikacja setek znaczników na raz.
Pojemność – jeśli zasób posiada dodatkową pamięć, możliwe jest zakodowanie dodatkowych (oprócz GRAI) informacji, takich jak temperatura, termin wygaśnięcia, wewnętrzne dane itp..

Firmy mogą wprowadzić trzy rodzaje czytników RFID:
Czytnik ręczny – podobnie jak ręczny czytnik kodów kreskowych, stanowi kieszonkowy komputer podłączony do modułu RFID oraz anteny RF. Pomimo braku automatyzacji, przy niektórych procesach j – np. przy inwentaryzacji – jest bardzo efektywny. Co więcej, jeśli firma po  siada czytniki kodów kreskowych które są kompatybilne z RFID, implementacja jedynie modułu oraz anteny RF znacznie ogranicza koszty sprzętowe.
Czytnik wbudowany – czytnik jest osadzony na pojeździe np. wózka widłowego. Jest efektywny dla każdego procesu, w którym zasoby są przenoszone z jednego miejsca do drugiego – np. procesu rozładunku lub układania na półkach. Kolejna zaleta tego rodzaju czytnika dotyczy kosztów wdrożenia, które są niższe niż w przypadku przymocowanych czytników.
Czytniki przymocowane – zazwyczaj występuje w przypadku bramki wysyłkowej, lub przenośnika taśmowego. Całkowicie zautomatyzowany, podłączony jest nawet do 4 anten, czujników ruchu, świateł ruchu oraz systemu monitorującego pomagającego operatorowi kontrolować przepływ. Tego typu czytniki oferują znacznie lepsze operacje na wielu przedmiotach.

Oszacowanie kosztó
Oszacowanie kosztów. Źródło – GS1 Italy 2009

Drugim ważnym elementem jest połączenie pomiędzy czytnikiem a systemem informacyjnym firmy. Niezależnie od tego czy użyty jest kod kreskowy czy RFID, musi być połączony z systemem aby móc przesyłać zebrane informacje. Połączenie może być nawiązane bezprzewodowo (WIFI, GPRS, itp.). Warunkiem efektywnej pracy jest stałe połączenie urządzenia z systemem oraz odpowiednia struktura sprzętowa, będąca w stanie obsłużyć masowe operacje.

8.1.2 Infrastruktura oprogramowania –  jak konsolidować, używać i wymieniać informacje

Przy przeprowadzaniu implementacji infrastruktury oprogramowania krytyczne jest oprogramowanie pośrednie, tzw. middleware. Aby uzyskać maksimum korzyści z systemów RFID, firmy muszą wprowadzić nowy rodzaj middleware. Stanowi ono nowy rodzaj oprogramowania, którego miejsce znajduje się pomiędzy czytnikiem i infrastrukturą IT. Pełni ono funkcję filtrowania danych oraz agregacji, w celu zmniejszenia ilości dalszych danych, jakie są przesyłane do systemu. Dodatkowo przy pomocy wprowadzania reguł biznesowych pozwala na przerobienie surowych danych w użyteczne informacje. Kluczowymi funkcjami middleware RFID są zatem integracja sprzętowa oraz redukcja danych.
Po drugie, firmy muszą posiadać oprogramowanie wyspecjalizowane pod zarządzanie zasobami. Dla firm które już takowe posiadają, modyfikacje polegać będą na wprowadzeniu możliwości pobierania informacji z automatycznych czytników oraz middleware.
Po trzecie firmy muszą być w stanie wymieniać ważne dane o przepływie zasobów z podmiotami, dla których takich przepływ ma istotne znaczenie – np. parterami handlowymi. Modyfikacje będą miały zatem wpływ na metody wymiany danych. Dwa komplementarne rozwiązania oparte o standardy GS1-EPCglobal już istnieją.
Pierwszym rozwiązaniem jest użycie wiadomości EDI. Początkowo nie pozwalały one na przesyłanie kodów GRAI, jednak w ciągu ostatnich miesięcy, GS1 wyszedł z inicjatywą zamiany istniejących wiadomości w celu zarządzania kodami GRAI, a co za tym idzie –zarządzania samymi zasobami. Z jednej strony tego typu rozwiązanie prezentuje ważne zalety – wiele firm już wprowadziło infrastrukturę  EDI i już wysyła te wiadomości do partnerów. Wymagane zmiany techniczne w celu integracji GRAI nie są tak znaczące a co za tym idzie – drogie. Z drugiej jednak strony takie rozwiązanie ma swoje kompromisy. Po pierwsze, firmy muszą mieć bezpośredni kontakt między sobą zanim będą w stanie wymieniać się wiadomościami EDI. Po drugie, wiadomości EDI mają charakter transakcyjny. Podążają wzdłuż łańcucha dostaw i są wymieniane pomiędzy firmą i jej partnerem, co powoduje, że w przypadku przerwania owego łańcucha informacja nie może być przesłana do następnego partnera.

Pośród wszystkich zestandardyzowanych wiadomości, trzy główne wiadomości EDI znajdują zastosowanie w zarządzaniu zasobami:

  • DESADV:  Wiadomość użyta do ostrzeżenia partnera o nadchodzącym zasobie (SSCC, SGTIN, batch number, etc)
  • RECADV: Wiadomość o dostarczeniu zasobów i dóbr
  • Informacja o rozbieżności otrzymanych i zaakceptowanych ilości i wysyłanych ilościach (dane znalezione w wiadomości DESADV).
  • Informacje lub instrukcje potwierdzające przesyłkę
  • INVRPT:  Wiadomość użyta do przesyłania informacji o stanach magazynowych. Dostarcza raport inwentarza w określonym czasie wraz z historią zmian. Pozwala także na identyfikację wszystkich zdarzeń mających wpływ na jakość oraz ilość stanów magazynowych.
  • Schemat wiadomości EDI
    Drugim rozwiązaniem jest użycie wydarzeń EPCIS. Model EPC jest oparty o wydarzenia tworzone przez firmę na każdym kroku łańcucha wydarzeń. Największą zaletą tego rozwiązania jest możliwość odtworzenia informacji z repozytorium EPCIS partnera handlowego. Z drugiej jednak strony, zmiany technologiczne wymagane przy tym modelu są poważniejsze niż w przypadku EDI, co pociąga za sobą także wyższe koszty wdrożenia.

    Wydarzenie EPCIS składa się z 4 elementów:

    • WHAT: produkt stojący za wydarzeniem (GRAI, SSCC, SGTIN, etc)
    • WHERE: miejsce wydarzenia
    • WHEN: czas wydarzenia
    • WHY: krok biznesowy w którym zachodzi wydarzenie oraz zmiana statusu

    Przedmiotem wymiany między partnerami są cztery rodzaje wydarzeń:

    • Object Event: Opisuje zdarzenie odnosząc się do zasobu (GRAI) podczas jego występowania w łańcuchu wydarzeń – od stworzenia (ADD) poprzez życie (OBSERVE) aż do usunięcia (DELETE).
    • Aggregation Event: Opisuje zdarzenie fizycznej agregacji dziecka do rodzica, takiej jak element zasobu do samego zasobu. Możliwe jest dodanie agregacji (ADD), obserwowanie (OBSERVE) oraz jej usunięcie (DELETE).
    • Transaction Event: Opisuje ostateczne powiązanie wydarzenia z transakcją biznesową. Możliwe jest uwzględnienie hierarchii w wydarzeniu transakcyjnym
    • Quantity Event: opisuje wydarzenie odnosząc się do produktu nie posiadającego serializowanych kodów. Eventy te posiadają klasę produktu (np. rodzaj zasobu), ilość, lokację oraz czas. Te wydarzenia mogą być użyte do pozyskiwania informacji o wysyłce, odbiorze lub stanie magazynowym (np. godzinę temu było 10 palet w magazynie Y).

    Eventy EPCIS

    Obecnie dwa modele są dostępne do odczytania wydarzeń EPCIS:

    • Firma zna adres w repozytorium partnera, w którym są informacje o:
    • Push: partner powiadamia jak tylko wystąpi wydarzenie.
    • Request/Response: zapytanie partnera o informacje i otrzymanie ich bezpośrednio z z jego rezpozytorium EPCIS
    • Subscribe: Zapis na listę – informacja zostanie dostarczona w momencie wystąpienia wydarzenia
  • Firma nie zna dostępu do repozytorium EPCIS partnera posiadającego wymagane informacje
    • Follow the chain: zapytaj partnera który zna adres repozytorium należące do pożądanego partnera oraz posiadające wymagane informacje. Pozyskaj adres repozytorium EPCIS i wyślij zapytanie o informacje.
    • ONS: Znajdź repozytorium EPCIS źródła, które stanowi firma kodująca EPC (np. GRAI lub SSCC). Metoda ta może być przykładowo użyta w przypadku firmy, która stanowi   końcowego odbiorcę zasobu w celu odebrania repozytorium od operatora puli i uzyskania informacji o dostępnych numerach kolekcji.

    W przyszłości dostępny będzie jeszcze jeden model  – Discovery Service. Pozwalać będzie firmom na znajdywanie adresów repozytorium dowolnego partnera w łańcuchu dostaw, który posiada informacje o specyficznym produkcie. Szczególy na temat tego rozwiązania znaleźć można pod adresem: http://www.bridge-project.eu/index.php/Work%20Packages/en/.

    7.2 Zmiany organizacyjne

    Ulepszenia metodyk zarządzania zasobami powinny pociągnąć za sobą zmiany w organizacji każdej powiązanej z nią firmy. Ważne jest, aby jak największa ilość podmiotów w łańcuchu dostaw dostosowała się do wprowadzanych zmian.

    7.2.1 Zmiany specyficzne dla modelu puli

    W tym modelu, zarządzanie zasobami odbywa się za pomocą operatora puli, który potrzebuje maksymalnego wglądu w to, co się dzieje z zasobami w łańcuchu dostaw.

    7.2.1.1 Dla operatora puli

    Operator puli potrzebuje wglądu w:

    • Lokację zasobu: Kod, ilość i lokacja zasobu
    • Poziom braków: Kod, ilości braków występujących w każdej lokacji operatora
    • Zapotrzebowanie klientów: Rodzaj, ilość, miejsce dostarczenia
    • Odnowienie zasobu: Kod, ilość  i lokacja zasobu w procesie odnowienie oraz identyfikacja odpowiedzialności za problem związany z zasobem

    Aby uzyskać tę informację, nowe procedury muszą być zintegrowane z organizacją operacji puli lub jej podwykonawców:

    • Kodyfikacja zasobów Operator puli będzie odpowiedzialny za kodyfikację swoich zasobów. Dlatego też musi zarządzać tworzeniem GRAI dla wszystkich zasobów we wszystkich miejscach, gdzie miejsce oznakowywanie.
    • Oznakowanie zasobów: Operator puli może kupić oznaczony zasób od dostawcy podczas procesu np. odnawiania. W tym przypadku istnieje potrzeba określenia odpowiednich procedur oznaczania zgodnie ze standardami GS1-EPC.
    • Sortowanie zasobów: Jeśli tylko część z puli zasobów jest oznaczona tagami RFID (lub kodem kreskowym GS1 128), lub oznaczenia zasobów są wymieniane tylko z częścią klientów, muszą w takim wypadku nastąpić procedury pozwalające na zgodne sortowanie zasobów.
    • Identyfikacja zasobu podczas momentu wyjścia/przyjścia:  Aby wiedzieć który zasób został dostarczony do którego klienta oraz który został pobrany z której lokacji, procedura identyfikacji musi być zdefiniowana podczas procesów dostarczania I odbioru.
    • Identyfikacja zasobu podczas pobierania i  odnawiania: aby zidentyfikować przyczynę problemów takich jak uszkodzenia lub strata, procedura identyfikacji musi nastąpić podczas procesu odnawiania.
    • Identyfikacja magazynu –procedury inwentaryzacyjne muszą mieć miejsce aby zapobiec brakom towaru oraz usprawnić szybkość odpowiedzi na zapotrzebowanie klienta.

    Aby otrzymać przejrzystość co do finalnego celu zasobu oraz ilość czasu jaką zasób został w lokacji klienta, operator musi zdefiniować nowe zasady współpracy z klientami. Muszą oni być zdefiniowani przez rodzaj informacji jaka jest potrzebna (GRAI, ilość, lokacja, dyspozycja itp.) a także przez znaczenie wymiany informacji (EDI, EPCIS lub oba).
    Aby usprawnić proces odbioru, operator musi także ustanowić procedury wymiany danych z firmami finalnego przeznaczenia, które zazwyczaj są klientami operatora. Nowe procedury muszą definiować typ potrzebnych informacji oraz znaczenie ich wymiany.

    7.2.1.2 Dla klienta operatora

    Klient operatora potrzebuje wglądu w :

    • Dostawa: kod, ilość zasobów, lokacja I termin dostawy od operatora
    • Informacja agregacji: Które dobra zostały załadowane do którego zasobu – w celu namierzania dóbr przy namierzaniu zasobów
    • Wysyłka zasobów: Kod, ilość zasobów, lokacja i czas wysyłki

    Aby uzyskać te informacje, w lokacji klienta operatora zaistnieć muszą nowe procedury:

    • Sortowanie zasobów: Tak jak w przypadku operatora, jeśli tylko część zasobów jest oznaczona tagami RFID (lub kodem kreskowym GS1 128), lub oznaczenia zasobów są wymieniane tylko z częścią klientów, muszą w takim wypadku nastąpić procedury pozwalające na zgodne sortowanie zasobów.
    • Identyfikacja podczas momentu wyjścia/przyjścia Aby wiedzieć który zasób został dostarczony do którego klienta oraz który został pobrany z której lokacji, procedura identyfikacji musi być zdefiniowana podczas procesów dostarczania I odbioru.
    • Inwentaryzacja magazynu: procedury inwentaryzacyjne muszą mieć miejsce aby zapobiec brakom towaru oraz umożliwić uzupełnianie stanów magazynowych
    • Agregacja podczas przygotowywania/pobierania: Procedury asocjacji kodu dobra załadowanego  w zasobie (jak SSCC lub SGTIN) oraz sam kod muszą być ustanowione podczas procesu przygotowywania aby uzyskać odpowiednie zarządzanie łańcuchem dostawy.

    Aby dać wgląd operatorowi w zbiór, klient musi przesłać informacje zawierającą ilość zasobów, ich czas pobytu na w jego lokacji oraz finalny cel przesyłki. Nowa procedura musi definiować jakie informacje, gdzie i kiedy mają być wymienione z operatorem (z uwagi na zalecenia wynikające ze standardów GS1-EPC).
    Aby umożliwić partnerowi osiągnięcie podręcznikowego zarządzania łańcuchem dostaw poprzez zarządzanie zasobami, klient operatora musi przesłać agregacje informacji na temat powiązania dóbr i zasobów. Może być to osiągnięte poprzez przesłanie wiadomości DESADV EDI  lub wydarzenia agregacyjnego EPCIS.
    Aby umożliwić innym partnerom handlowym śledzenie dóbr poprzez śledzenie zasobów, klient operatora musi także wygenerować I opublikować wydarzenie agregacji w repozytorium EPCIS.

    7.2.1.3 Dla finalnego odbiorcy zasobów

    Finalny odbiorca zasobów potrzebuje wglądu w:

    • Poziom braków: Kod, ilości braków
    • Zbiory braków: miejsce oraz daty występowania pustych zbiorów

    Aby uzyskać te informacje, nowe procedury muszą zaistnieć w finalnej lokacji:

    • Sortowanie zasobów: jeśli tylko część zasobów jest oznaczona tagami RFID (lub kodem kreskowym GS1 128), lub oznaczenia zasobów są wymieniane tylko z częścią klientów, muszą w takim wypadku nastąpić procedury pozwalające na zgodne sortowanie zasobów.
    • Inwentaryzacja magazynu:  Odpowiednie procedury muszą być ustanowione aby zapewnić zarządzanie pustymi elementami przez operatora
    • Identyfikacja zasobów podczas pobierania: Aby wiedzieć który zasób został pobrany przez którego operatora z której lokacji i o jakim czasie, procedura identyfikacji pobierania musi być zdefiniowana.

    Ostateczne firmy muszą przesłać informacje o ilościach i miejscach występowań braków. Nowe procedury zdefiniują jakie informacje, kiedy i jak zostaną wymienione.

    7.2.2 Zmiany specyficzne dla modelu wymian

    W tym modelu każdy partner handlowy jest odpowiedzialny za zarządzanie zasobami. System IT każdej firmy zarządza kontami swoich partnerów przy użyciu informacji o rodzaju, ilości, jakości i lokacji wymienianych zasobów.

    7.2.2.1 Dla partnerów handlowych

    Partnerzy handlowi potrzebują wglądu w:

    • Dostawę: kod,  ilość zasobów, lokacja i data
    • Poziom braków: Kod, ilości braków w magazynie
    • Informacje agregacji: Które dobra zostały załadowane do którego zasobu – w celu namierzania dóbr przy namierzaniu zasobów
    • Wysyłka zasobów: Kod, ilość zasobów, lokacja i czas wysyłki
    • Miejsca braków: miejsce oraz daty występowania braków, w celu ich uzupełnienia

    Aby uzyskać te informacje, w lokacji klienta operatora zaistnieć muszą nowe procedury:

    • Sortowanie zasobów: Tak jak w przypadku operatora, jeśli tylko część zasobów jest oznaczona tagami RFID (lub kodem kreskowym GS1 128), lub oznaczenia zasobów są wymieniane tylko z częścią klientów, muszą w takim wypadku nastąpić procedury pozwalające na zgodne sortowanie zasobów.
    • Identyfikacja podczas momentu wyjścia/przyjścia: Aby wiedzieć który zasób został dostarczony do którego klienta oraz który został pobrany z której lokacji, procedura identyfikacji musi być zdefiniowana podczas procesów dostarczania I odbioru.
    • Inwentaryzacja magazynu:  Odpowiednie procedury muszą być ustanowione aby zapewnić zarządzanie uzupełnianiem braków od dostawcy puli, oraz aby zapowiedz sytuacji w której owe braki występują
    • Agregacja podczas przygotowywania/pobierania: Procedury asocjacji kodu dobra załadowanego  w zasobie (jak SSCC lub SGTIN) oraz sam kod muszą być ustanowione podczas procesu przygotowywania aby uzyskać odpowiednie zarządzanie łańcuchem dostawy.

    Aby zapewnić odpowiedni balans na kontach partnerów, muszą mieć oni wgląd w swoje braki magazynowe. Muszą zatem ustanowić nowe zasady dotyczące wymiany informacji między sobą: jakie informacje, kiedy i jak mają być wymienione (z uwagi na zalecenia wynikające ze standardów GS1-EPC).
    Aby umożliwić partnerowi osiągnięcie podręcznikowego zarządzania łańcuchem dostaw poprzez zarządzanie zasobami, klient operatora musi przesłać agregacje informacji na temat powiązania dóbr i zasobów. Może być to osiągnięte poprzez przesłanie wiadomości DESADV EDI  lub wydarzenia agregacyjnego EPCIS.

    7.2.2.2 Dla dostawcy puli

    Dostawca puli potrzebuje wglądu w:

    • Poziom braków: Kod, ilości braków w magazynie
    • Zapotrzebowanie klientów: Rodzaj, ilość, miejsce dostarczenia
    • Odnowienie zasobów: Kod, jakość oraz lokacja zasobu będącego w trakcie procesu odnowy oraz identyfikacja odpowiedzialności za zaistniałe problemy

    Aby uzyskać te informacje, nowe procedury muszą zostać wprowadzone w organizacji dostawcy puli lub jego podwykonawców:

    • Kodyfikacja zasobów: Dostawca puli będzie odpowiedzialny za kodyfikację zasobów. Oznacza to, że musi zarządzać kodowaniem GRAI dla wszystkich innych zasobów pośród innych lokacji gdzie zachodzi proces oznakowywania.
    • Oznakowywanie zasobów: Operator puli może kupić oznaczony zasób od dostawcy podczas procesu np. odnawiania. W tym przypadku istnieje potrzeba określenia odpowiednich procedur oznaczania zgodnie ze standardami GS1-EPC.
    • Sortowanie zasobów: Jeśli tylko część z puli zasobów jest oznaczona tagami RFID (lub kodem kreskowym GS1 128), lub oznaczenia zasobów są wymieniane tylko z częścią klientów, muszą w takim wypadku nastąpić procedury pozwalające na zgodne sortowanie zasobów.
    • Identyfikacja podczas momentu wyjścia/przyjścia: Aby wiedzieć który zasób został dostarczony do której firmy oraz który został pobrany z której lokacji, procedura identyfikacji musi być zdefiniowana podczas procesów dostarczania I odbioru.
    • Identyfikacja zasobów podczas gromadzenia i odnawiania: Aby identyfikować przyczyny problemów takich jak uszkodzenia lub straty, procedury identyfikacji zasobów muszą mieć miejsce podczas procesów gromadzenia i odnawiania.
    • Identyfikacja magazynu –procedury inwentaryzacyjne muszą mieć miejsce aby zapobiec brakom towaru oraz usprawnić szybkość odpowiedzi na zapotrzebowanie klienta.

    Dostawca puli musi ustanowić nowe zasady współpracy z firmami. Razem muszą zdefiniować rodzaj potrzebnej informacji (GRAI, ilość, lokacja, dyspozycja itp.) oraz znaczenie wymiany danych (wiadomości EDI, wydarzenia EPCIS, lub oba).

    8 Drogowskaz implementacji

    Oprócz standardu Discovery Service, reszta standardów i podzespołów wspomnianego GS1-EPC obecnie już istnieje, czyli: GRAI, SSCC,  kod kreskowy GS1 128 , EPC Gen2,  czytnik  RFID Middleware, komunikaty EDI , EPCIS wydarzeń i  ONS. Niektóre firmy  już zaczęły wprowadzać powyższe standardy i podzespoły by usprawnić zarządzanie zasobami oraz zarządzanie łańcuchem dostaw. Na przykład, w celu poprawy produkcji logistycznej, detalista Delhaize uruchomił projekt „DC Fresh 2” by spowodować wzrost monitorowania procesu logistycznego od poziomu palet aż do poziomu tworzenia. Od września 2009 roku, nowy model tworzywa sztucznego będzie dostarczany do fabryk świeżego jedzenia Delhaize. Identyfikowane przez GRAI skrzynie, będą zakodowane w dwa kody GS1 128 i jeden Gen2 RFID oraz będą identyfikowana albo z kodem kreskowym albo z czytnikami RFID przez partnerów handlowych, na każdym etapie procesu logistycznego. Podczas opróżniania, Delhaize będzie identyfikować, która skrzynia jest dostarczona, do którego producenta. Pozwoli to na efektywne zarządzanie kontami wytwórców skrzyń i zwiększenie widoczności zastosowania skrzyni a także uprości identyfikację problemów na starcie, takich jak zniszczenia czy straty. Podczas procesu przygotowywania, wytwórcy będą kojarzyć w swoim systemie informatycznym towary ze skrzyniami, które są już załadowane. Umożliwi to śledzenie towarów przez śledzenie zasobów. Następnie, podczas wysyłki, wytwórca będzie identyfikował skrzynie i wysyłał Delhaize wiadomość EDI (zwaną DESADV), która zapewni informacje szczegółowe na temat wysyłanej jednostki załadowanej do ciężarówki. Wymienianymi informacjami są na przykład: lista GRAI, lista produktów załadowanym do skrzyń, ostateczny cel podróży każdej skrzyni itd. Ostatecznie, dzięki DESADV, podczas odbierania procesu, Delhaize będzie kontrolowało i sprawdzało wysyłkę przez identyfikowanie skrzyń i automatyczne sortowanie towarów w przygotowywaniu dostawy sklepowej.
    Projekt Delhaize to nie przypadek, w przeszłości widocznych było coraz więcej przykładów takich rozwiązań, wykorzystywanych w całym europejskim sektorze rynku detalicznego. Dzieli się to na dwie powszechne tendencje. Pierwsza skupia się w szczególności na zarządzaniu zasobami. Implementacja dotyczy specyficznych, wysokiej wartości zasobów, dla których firmy potrzebują najmniejszej puli rozmiarów ponieważ pozwoli to na mniejszą ilość strat i zniszczeń. Taki rodzaj implementacji występuje najczęściej w przemyśle motoryzacyjnym, lotniczym oraz innych specyficznych sektorach, potrzebujących specyficznych i kosztownych zasobów. Dobrym przykładem jest Airbus, który wykorzystuje RFID do identyfikacji Jiggs, dużych zasobów wykorzystywanych w transporcie części samolotowych (zobacz http://www.rfidjournal.com/article/print/4036). Druga tendencja jest bardziej skupiona na zarządzaniu łańcuchem dostaw niż na zarządzaniu zasobami. Firmy wprowadzają rozwiązania by śledzić ich towary przez śledzenie załadowanych zasobów. Taki rodzaj implementacji dotyczy w szczególności sektoru przemysłu, gdzie czas na rynku jest bardzo istotnym czynnikem np. owoce, warzywa, mięso, ryby ( zobacz www.rfidjournal.com/article/articleview/3793/1/1/ ) oraz równie dobrze sektor, gdzie towary są kosztowne i istnieje ryzyko kurczenia się i kradzieży np. sektor elektroniczny, w tym telefony, telewizory, gry wideo itd.
    Niezależnie od tendencji firm do naśladowania, implementacje, które pojawiły się już na rynku mają jeden punkt wspólny. Wszystkie z nich posiadają określoną granicę, ilość zasobów i określoną liczbę zaangażowanych partnerów. Kontrola systemu jest kluczem do pomyślnego wdrożenia i użytkowania. Partnerzy handlowi mogą łatwo współpracować nad tym  jak wdrażać te rozwiązania oraz jak działają one obok siebie. Jednak łańcuch dostaw nie jest zamkniętym systemem a otwartym, skomplikowanym światem. Zatem od momentu podjęcia decyzji o wykorzystaniu nowych metod pracy i nowych rozwiązań, konieczne jest stworzenia standardów dla implementacji by była ona pomyślna. Na przykład firmy muszą zdefiniować położenie znaczników (lub kodów kreskowych), ustalonych dla danego zasobu, w celu uniknięcia różnego znakowania jednego partnera od drugiego co może prowadzić do problemów z odczytywaniem.
    Muszą oni także zdefiniować jakie dane powinny być wymieniane z partnerami w celu uniknięcia wymagania odmiennych informacji od różnych partnerów a także ograniczenie szczególnego rozwoju oprogramowania. Taka jest właśnie rola  GS1 i EPC – zdefiniowanie rekomendacji dla wdrażania standaryzowanych  rozwiązań w otwartym i skomplikowanym systemie.

    Dzięki pracy BRIDGE WP9, GS1/EPC zdecydowano rozpocząć  zarządzanie opakowaniami zwrotnymi (RTU PT WG) w celu opracowania rekomendacji dla znakowania palet. Ta grupa robocza obejmuje wszystkich głównych graczy w świecie palet.
    Ich rekomendacja rozwiązuje główne elementy:

    • Minimum dwa znaczniki RFID powinny być umieszczone na palecie w celu zapewnienia minimalnego bezpieczeństwa
    • Drewniane palety powinny mieć jeden znacznik RFID na najdłuższym boku a jeden znacznik na krótszym boku palety
    • Plastikowe palety powinny mieć jeden znacznik RFID na roku i drugi na przeciwnym rogu palety
    • Wszystkie znaczniki umieszczone na palecie muszą  być kodowane przez ten sam GRAI (jeden i jego powielanie).

    Inne grupy robocze zostaną uruchomione przez GS1-EPC  ponieważ firmy w łańcuchu dostaw potrzebują wspólnej rekomendacji dla implementacji. W bliskiej przyszłości, ta sama praca z paletami będzie możliwa ze skrzyniami, rolkami lub innym rodzajem zasobu używanym w łańcuchu dostaw.
    Pomimo trudności w wizualizacji nowych technologii, najprawdopodobniej pojawią się  dwie główne  fazy zasilające. Pierwsza faza wiąże się bezpośrednio z zaleceniem normalizacji i faza dojrzałość rynku. Ten pierwszy krok polega na sfinalizowanie prac normalizacyjnych, która obejmuje znakowanie zasobów  a także integrację nowego modelu wymiany danych do firmy, takie jak nowe komunikaty EDI lub EPCIS wydarzeń. Dzięki tym standardom i zaleceniom operatorów i dostawców stopniowo będzie się oznaczać swoje palety i skrzynie w znormalizowany sposób. Praca ta może być wykonywana przez czekanie na każdy składnik zasobów do jego powrotu lub  przez zakup wcześniej oznakowanego zasobu w celu zastąpienia tych zniszczonych lub utraconych.
    Obecnie, są już niektóre jednostki, które oferują pełny zasób RFID, takich jak Smart Flow Pooling (www.smartflowpooling.com) lub Euro Pool System w Europie lub IGP w USA (www.igps.net) oraz  ambitne programy, które zostały zainicjowane przez inne zasoby takie jak jak EPAL, którzy chcą oznakować całą pulę palet do 2012 roku (patrz http://www.gs1.eu/index.php?article=30&show=34~~dobj). Ten etap umożliwi graczom  okazję do znalezienia sposobu jak mogą poprawić własne procesy, pozwoli im na opracowanie nowej metodologii pracy i zmierzenie ekonomicznego wpływu.
    Wreszcie, pozwoli to na określenie,  jakie nowe usługi będą oferować klientom, w celu poprawy ich konkurencyjności. Dla innych podmiotów w łańcuchu dostaw, takich jak użytkowników końcowych, krok ten pozwoli również stopniowe wdrażanie rozwiązania. Firmy muszą zwiększyć swój poziom doświadczenia i przygotowania rozmieszczenia poprzez uruchomienie pilotów RFID z partnerami. Działanie to musi być podjęcie  w celu wdrożenia czytników RFID, wdrożenie nowych wiadomości EDI i EPC ujmując / wymieniając infrastrukturę w swoich systemach informatycznych. Muszą także przeanalizować koszty i korzyści związane ze stosowaniem tych rozwiązań w celu określenia strategii wdrożenia.
    Druga faza zaczyna się w momencie, gdy wszelkie standardy są dostępne i gdy firmy mają wystarczające doświadczenie we wdrażaniu nowych rozwiązań. W ramach tego etapu, przedsiębiorstwa  zaczną wdrażać krok po kroku. Po pierwsze będą dotyczyć tylko niektórych podmiotów w konkretnych sektorach w łańcuchu dostawców gdzie zarządzanie zasobami i zarządzanie łańcuchem dostaw wymaga poprawy. Po drugie, będą stopniowo otwierać obwód wdrożenia z nowymi partnerami, sektorami a także nowymi aktywami.

    9 Metodologia

    Aby proces implementacji przebiegł pomyślnie, firmy muszą przestrzegać czterech głównych kroków:

    • krok inicjalizacji polega na zrozumieniu obecnych trudności i wyobrażeniu sobie, jak standardy GS1 i EPCglobal mogą dostarczyć wprowadzającym szansy
    • wstępny etap badań polega na analizowaniu w rzeczywistym kontekście, czy nowe rozwiązania uda się wykonać w szczególnym kontekście przedsiębiorstwa.

    Elektromagnetyczny fenomen może mieć wpływ na osiągi i może potrzebować regulacji by spowodować satysfakcję. Inaczej dokonuje się wdrożenia RFID na skrzyniach, które eksportują produkty tekstylne i warzywa. Ten krok jest także ważny do określania granic nowych rozwiązań, oceny technicznych i organizacyjnych skutków dla spółki, analizy potencjalnych kosztów i korzyści.

    • Wprowadzenie pilotażowe jest obowiązkowym krokiem, zwłaszcza gdy firma chce wdrożyć rozwiązanie oparte na technologii RFID lub EPCIS. W ramach tego  firma musi sprawdzić nowe rozwiązania w realnych przypadkach użycia, w celu poprawy walidacji uzyskanego wyniku i stopniowego wdrożenia z obecnym systemem. Będzie on  również przydatny  do oceny kosztów i korzyści z rozwiązań oraz do zdefiniowania wskaźników do ciągłej oceny wyników. Na koniec, krok ten pozwala na  potwierdzenie lub odrzucenie wdrażania.
    • Krok Wdrożenie polega na wdrażaniu rozwiązań krok po kroku, wykonując instalację i pomiar.

    Powyższy artykuł stanowi tłumaczenie dokumentu http://www.bridge-project.eu/index.php/Work%20Packages/en/