Najnowsze artykuły
Technologie RFID i EPC | Automatyczna identyfikacja i lokalizacja obiektów
349
post-template-default,single,single-post,postid-349,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,smooth_scroll,,qode-theme-ver-1.4.1,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.4,vc_responsive

Automatyczna identyfikacja i lokalizacja obiektów

Automatyczna identyfikacja i lokalizacja obiektów

20:49 19 Marzec w Wiedza

Artykuł omawia zagadnienia automatycznej identyfikacji obektów, w szczególności z wykorzystaniem technologii GPS, GSM oraz RFID. Na końcu krótko przedstawiono parę przykładów wykorzystania tych technologii w różnych obszarach: transport, monitoring, logistyka, medycyna.

 

W celu sprawnego zarządzania produktami niezbędna jest wiedza o tym, gdzie dany produkt się obecnie znajduje, w jakiej ilości oraz w jakim jest on stanie (szczególnie dotyczy to produktów spożywczych oraz farmakologicznych). Możliwości pozyskania tej wiedzy bezpośrednio przekładają się na koszty danego przedsiębiorstwa (koszty gospodarki magazynowej) oraz co za tym idzie – na jego konkurencyjność rynkową i zdolność przetrwania na rynku.

 

We współczesnych magazynach (hurtowniach) wysyłkowych, zamawiane przez konsumentów produkty są pakowane i wysyłane do odbiorcy w ciągu paru godzin
od momentu złożenia zamówienia, a czas odnalezienia danych produktów w magazynie, oraz ich spakowanie nie przekracza często paru minut. Jest to istotny czynnik decydujący
o atrakcyjności np. firmy wysyłkowej w oczach klienta, który życzy sobie otrzymać zamówione produkty w możliwie najszybciej oraz oczywiście w możliwie atrakcyjnej cenie. Aby możliwe było zapewnienie tak sprawnego funkcjonowania magazynu konieczna jest sprawna identyfikacja zasobów magazynowych: ich położenia oraz ilości w informatycznym systemie zarządzania magazynem. Trudno dziś wyobrazić sobie duży magazyn z wieloma tysiącami produktów nie-korzystający z systemów automatycznej lub pół-autoamatycznej identyfikacji produktów dostarczanych do magazynu oraz opuszczających magazyn. Pracownicy wyposażeni w przenośne skanery kodu kreskowego szybko identyfikują produkty, a informacje o tym są przechowywane w bazach danych systemu informatycznego. Rewolucja, którą wywołało stosowanie kodów kreskowych na globalną skalę czeka dziś na swojego następcę – automatyczną identyfikację produktów za pomocą fal radiowych – RFID (Radio Frequency Identification).

Technologie RFID umożliwiają identyfikacje produktów bez udziału człowieka (koniecznego w przypadku kodów paskowych). Produkty wyposażone w specjalne tagi identyfikują się z ich pomocą, gdy znajdą sie w pobliżu odpowiedniego skanera. Być może więc w przyszłości skończą się kolejki w supermarketach, gdy będziemy tylko przejeżdżać obok kasy z wózkiem produktów, i regulować należność kartą płatniczą przy elektronicznej kasie.

 

Oczywiście pole zastosowań automatycznej lokalizacji i identyfikacji obiektów jest daleko szersze i systemy te są powszechnie stosowane od śledzenia ciężarówek z wykorzystaniem technik GPS i GSM po inteligentne bilety wykorzystujące techniki RFID. Przykładowe praktyczne obszary zastosowań omówione zostały w dalszej części.

Pod pojęciem identyfikacji rozumiemy jednoznaczne rozpoznanie danego obiektu (przedmiotu) przez człowieka (rozpoznanie ręczne) lub przez automat (odpowiednie urządzenie elektroniczne) i mówimy wtedy o identyfikacji automatycznej – nie wymagającej udziału człowieka. Trzecim wariantem zidentyfikowania przedmiotu jest tzw. identyfikacja półautomatyczna, która jest połączeniem obu wspomnianych technik (zmysłów ludzkich oraz sensorów automatów).

Wariant półautomatycznej identyfikacji obiektów jest obecnie najpopularniejszym i najczęściej spotykanym rozwiązaniem stosowanym od kart kredytowych po rozwiązania w logistyce oraz systemy sprzedaży (kody kreskowe).

Każdy system identyfikujący (automatyczny czy też półautomatyczny) musi składać się z:
a) urządzenia zdolnego rozpoznać dany obiekt, posiadającego odpowiedni sensor oraz układ elektroniczny, pozwalające na odczyt informacji z obiektu,
b) obiektu posiadającego zestaw cech umożliwiających jego rozpoznanie – obiekt przechowuje w sobie taką zakodowaną informację (np. karta bankomatowa), informacją tą jest ciąg odpowiednio zakodowanych znaków (binarnych lub alfanumerycznych) identyfikujących obiekt oraz ewentualnie zawierających inne informacje o informacji o obiekcie.

Biorąc pod uwagę sposób komunikacji między obiektem rozpoznawanym a rozpoznającym, oraz sposób przechowywania informacji w obiekcie lokalizowanym, możemy podzielić systemy identyfikujące na systemy automatyczne, pół-automatyczne, dotykowe oraz bezdotykowe (rys 1):

 


Rys. 1 Klasyfikacja systemów identyfikacyjnych
Źródło: opracowanie własne na podstawie [Glöckner, Pieters, Rooij, 2002, str.235].

 

Systemy pół-automatyczne wymagają aktywnego udziału człowieka podczas procesu identyfikacji. Rola człowieka polega tu głównie na umożliwieniu odczytu informacji z obiektu identyfikowanego przez urządzenie identyfikujące np. poprzez włożenie karty bankomatowej do czytnika czy takie ułożenie produktu aby możliwe było odczytanie informacji zawartej na kodzie paskowym przez odpowiedni skaner.
Systemy pół-automatyczne mogą to być systemami dotykowymi lub bezdotykowymi. Do tych pierwszych zaliczmy wszystkie systemy, w których musi dojść do fizycznego kontaktu między obiektem identyfikowanym a sensorem urządzenia identyfikowanego. Najliczniejszą bodajże grupę takich systemów tworzą obecnie karty magnetyczne i chipowe. Systemy dotykowe bardzo dobrze sprawują się wszędzie tam gdzie kluczowym czynnikiem jest bezpieczeństwo przekazywanych informacji. Sam fakt kontaktu fizycznego sprawia, że niemożliwe jest przechwycenie przez osobę trzecią, informacji zapisanej np. na karcie bankomatowej w czasie jej odczytywania przez bankomat.

Właściwość ta powoduje, że rozwiązania te są chętnie stosowane wszędzie tam, gdzie istotne jest bezpieczeństwo przechowywanej informacji i jej zabezpieczenie przed nieuprawnionym odczytaniem.

Systemy te posiadają jednak pewne wady, głównie długi czas odczytu (obejmujący włożenie karty, jej odczyt oraz wyjęcie, a także często jej wcześniejsze znalezienie), które ograniczają obszar ich zastosowań w obliczu możliwości zastosowania znacznie szybszych i wygodniejszych technik automatycznej identyfikacji bezdotykowej. Znacznie prościej i szybciej jest bowiem wychodząc z pracy po prostu przejść przez drzwi wyjściowe wiedząc, że system automatycznie nas zidentyfikuje i zarejestruje informacje o wyjściu niż szukać w kieszeni karty identyfikującej aby wychodząc włożyć ją do czytnika odnotowującego fakt naszego wyjścia.

 

Wykorzystanie fali świetlnej lub radiowej do przesyłania informacji miedzy czytnikiem a obiektem umożliwiło szybki i wygodny bezdotykowy odczyt danych, co umożliwia szerokie zastosowanie w wielu rozwijających się dziedzinach współczesnego świata.

Do najbardziej popularnych systemów identyfikacyjnych wykorzystujących układy optyczne są dziś niewątpliwie kody kreskowe.

Historia ich powstania rozpoczyna się latach czterdziestych ubiegłego stulecia, kiedy to w Stanach Zjednoczonych zostały podjęte badania nad możliwością zautomatyzowania odczytu i kontroli cen towarów w handlu detalicznym. Do rozwoju prac w znacznym stopniu przyczynił się gwałtowny rozwój supermarketów, który nastąpił w latach sześćdziesiątych w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Wzrastająca ilość przepływających towarów w centrach logistycznych supermarketów wymuszała poszukiwanie metod i narzędzi umożliwiających szybką lokalizację danego towaru lub palety towarów w magazynach. Oczywiście zastosowanie kodów kreskowych optymalizuje przepływ towarów w całym łańcuchu dostaw, czyli od momentu ich wyprodukowania do etapu sprzedaży w sklepie. Często kod kreskowy naklejony na produkcie jest aktywnie używany przez cały cykl życia produktu, np. w bibliotekach, gdzie książki są identyfikowane przy każdorazowym ich wypożyczaniu i zwracaniu przez użytkowników.

Sukces jaki osiągnęły kody kreskowe od lat siedemdziesiątych (w Polsce zaczęto ich powszechne stosowanie dopiero pod koniec lat dziewięćdziesiątych) zawdzięczają dzięki swoim oczywistym zaletom, jak:
– niska cena nadrukowania etykiety z kodem kreskowych, szczególnie gdy pasek z kodem jest drukowany na opakowaniu razem z całą szatą graficzną opakowania,
– szybki czas odczytu etykiety przez skaner, oraz przesłanie tej informacji do komputera – znacząco szybszy niż ręczne wpisanie przez operatora (lub np. sprzedawcę)  numeru produktu,
– wysoka skuteczność odczytu paska oraz możliwość zgłoszenia poprawności odczytu przez czytnik (wzrokowo, czy też najczęściej głosowo).

Ostatnie spostrzeżenie jest szczególnie istotne w przy automatycznej identyfikacji obiektów, zwłaszcza tam gdzie wymagane jest skuteczne wychwycenie, iż obiekt został przemieszczony przez daną strefę. Dla przykładu przy kasie w sklepie taką rolę pełni sprzedawca, który ma do dyspozycji kasę z czytnikiem, i po kolei odczytuje wszystkie przejeżdżające produkty – nie pozwalając na przeniesienie produktu bez wcześniejszego jego zarejestrowania. Problem skuteczności odczytu zostanie opisany szerzej w dalszej części tego rozdziału.

Aby posługiwanie się kodami kreskowymi było wydajne oraz skuteczne konieczne było opracowanie odpowiednich standardów kodowania informacji na drukowanych paskach. Pierwszy standard takiego kodowania opracowany został we współpracy amerykańskich producentów i handlowców z początkiem lat 70-tych, jako UPC (Universal Product Code) – Standardowy Kod Produktu. Początkowo stosowano go głównie do identyfikacji i ewidencjonowania towarów w supermarketach. Osiągnięcia amerykańskich specjalistów zainteresowały także wysoko uprzemysłowione kraje europejskie, które wychodząc na przeciw zapotrzebowaniu ze strony własnego handlu detalicznego, a nie chcąc uzależniać się od Stanów Zjednoczonych, wprowadziły własny jednolity system znakowania towarów. Od 2005 roku powszechnie stosuje sie Globalny System Identyfikacji GS1.

 

Rozwój mikroelektroniki umożliwił wprowadzenie radiowych systemów identyfikacyjnych, które nie wymagają udziału człowieka w trakcie identyfikacji umożliwiając zupełne zautomatyzowanie tego procesu. Systemy automatycznej identyfikacji opierają się na transmisji fali radiowej, dzięki czemu obiekty nie muszą się wzajemnie „widzieć” w sensie optycznym.

Pierwszym popularnym systemem umożliwiającym automatyczną lokalizację obiektów by amerykański system GPS, tworzony najpierw na potrzeby armii, potem przekazany również dla użytku cywilnego. System ten składa się z systemu satelitów krążących po geostacjonarnych orbitach ziemskich, wysyłających sygnały radiowe. Rozmieszczone są one tak, aby w dowolnym punkcie Ziemi możliwy był odbiór tego sygnału z przynajmniej 4 jednostek.

Na podstawie różnic w odbieranym sygnale radiowym możliwe jest wyliczenie pozycji Odbiornika we wszystkich czterech współrzędnych, czyli długości i szerokości geograficznej, wysokości oraz aktualnego czasu. Informacja o czasie jest zakodowana w transmitowanej fali radiowej. Należy wspomnieć, iż system GPS, jest systemem komunikacji jednostronnej, satelity nadają odpowiedni sygnał, ale nie są zdolne do odczytu informacji ze lokalizowanych obiektów, w związku z czym nie mogą ich identyfikować. Aby dany system identyfikujący mógł więc zlokalizować szukany obiekt konieczne jest przesłanie informacji zwrotnej z tego obiektu. Oczywiście informacja ta musi także wysłana drogą radiową. Do realizacji tego zadania można użyć albo specjalnie dedykowanych systemów radiowych (co jednak wiąże się z wysoką ceną takich rozwiązań), albo użyć już istniejących systemów umożliwiających taką funkcjonalność. Najczęściej wykorzystywanymi do tego celu są systemy telefonii mobilnej, szczególnie telefonii komórkowej GSM, choć możliwe jest także użycie telefonii satelitarnej. Oczywiście możliwe jest także wykorzystanie innych mediów transmisyjnych, jak choćby systemów bezprzewodowego dostępu do sieci komputerowych Wi-Fi lub Wi-Max, co jednak obecnie nie jest raczej praktykowane.

Coraz gęstsze rozmieszczanie nadajników GSM, umożliwia także wykorzystanie również i ich sygnału do zlokalizowania odbiornika z pominięciem systemów GPS. Usługa ta jest obecnie oferowana przez operatorów sieci komórkowych umożliwiając m.in. sprawdzenie rodzicom, gdzie obecnie znajdują się ich dzieci. Systemy te są jednakże znacznie mnie dokładne od systemów GPS (nie były do tego ocelu projektowane), umożliwiając w najlepszym przypadku lokalizację z dokładnością do „paru ulic”. Obecnie więc, usługa ta nie jest zbyt często wykorzystywana komercyjnie. Należy mieć świadomość, że możliwe jest także zlokalizowanie telefonu GSM ze znacznie większą dokładnością, jednak są to metody wykorzystywane głównie na potrzeby specjalne (np. policji) oraz najczęściej wymagające użycia dodatkowego sprzętu.

Jednym z najpopularniejszych rozwiązań, szczególnie w systemach transportu i ochrony, jest wykorzystanie systemów GPS do uzyskania informacji o lokalizacji obiektu oraz wysłanie tej informacji poprzez systemy telefonii komórkowej GSM do systemu informatycznego (rys.2).

 


Rys. 2 Automatyczna identyfikacja pojazdów z wykorzystaniem GPS i GSM.
Źródło: opracowanie własne na podstawie http://www.nit.pl/images/nitcar_1000.jpg

 

Systemy te – stosowane w m.in. w służbach policji pozwalają dyżurnemu funkcjonariuszowi na ciągłą obserwację pozycji radiowozów i w razie interwencji skierowanie najbliższych jednostek do miejsca interwencji. Swoją działalność rozwijają też firmy oferujące „znakowanie” samochodów takimi systemami – aby umożliwić ich zlokalizowanie w przypadku kradzieży. Najpowszechniej jednak z rozwiązań tych korzystają firmy transportowo-spedycyjne w celu sprawnego zarządzania swoim taborem.

 

Bardzo szybko rozwija się także technologia RFID, która opiera się na stosowaniu transponderów (mikro nadajników radiowych) umieszczonych na obiektach, które chcemy identyfikować, przesyłających informacje z numerem identyfikującym automatycznie gdy znajdą się w zasięgu odpowiedniego odbiornika. Transpondery składają się z anteny i miniaturowego układu scalonego, w którym można zapisać kilkunastobajtową informację.

 

W czasie gdy transponder wykryje w swoim pobliżu obecność czytnika RFID, wysyła zapisaną w sobie informację, co umożliwia jego jednoznaczną identyfikację. Transponery mogą być aktywne (posiadać własne źródło zasilania) lub pasywne (nie posiadać własnego zasilania). W przypadku transponderów pasywnych są one zasilane indukując w sobie energię pochodzącą z fali radiowej nadajnika. Takie „naładowanie” energią z fali radiowej, wystarcza do wysłania zwrotnej informacji do nadajnika (rys.3). W zależności od technologii wykonania transpondery pasywne mogą mieć zasięg od kilkunastu centymetrów do nawet paru metrów.

 


Rys. 3 Technologia RFID

Źródło: opracowanie własne

 

W celu prawidłowego odczytu informacji zapisanych w produktach oraz ich właściwej interpretacji przez czytniki czy to kodów paskowych czy transponderów RFID, zapisane tam dane musza zostać ustandaryzowane. Oczywiście każde przedsiębiorstwo może wykorzystywać własne standardy zapisu informacji na produktach jednak dopiero ustanowienie wspólnych standardów między firmami umożliwia pełne wykorzystanie możliwości automatycznej identyfikacji. Dzięki wykorzystaniu wspólnego standardu produkt raz oznakowany w etapie jego produkcji może być wielokrotnie identyfikowany przez wszystkie firmy w łańcuchu dostaw, przez co odpada konieczność naklejania dodatkowych etykiet przez kolejne firmy zajmujące się jego transportem i sprzedażą. Stosowanie wspólnych ustaleń oznaczenia produktu (id wytwórcy, numer serii, nr partii) umożliwia też pozyskiwanie pełnej informacji o produkcie z baz danych zawierających o nim szczegółowe informacje (współproducenci, miejsce produkcji, pośrednicy, data produkcji, data ważności, sugerowana cena itp.). Ponieważ informacje zapisane w kodzie paskowym czy też transponderze RFID składają się z kilkunastu bajtów (znaków) – wykorzystanie baz danych umożliwia znacznie pełniejszy opis produktu, który nie zmieściłby się na etykiecie opakowania. Z kolei utworzenie wspólnych baz danych o produkcie przez różne firmy niweluje konieczność żmudnego wprowadzania danych o produkcie przez kolejne firmy pośredniczące w jego sprzedaży, naprawie lub innej obsłudze. Rysunek 4przedstawia schemat odczytu informacji zawartych we wspólnych bazach danych z pomocą czytników kodów i RFID.

 


Rys. 4  Współpraca technologii RFID i kodów kreskowych
Źródło: opracowanie własne na podstawie: http://www1.webmethods.com/images/solutions/webMethods_RFID_121703.jpg

 

Pierwszym powszechnie stosowanym standardem używanym w kodach paskowych był dwunastocyfrowy amerykański standard UPC, jego standaryzacją zajmowały się organizacje UCC (Uniform Code Council, Inc.) w USA oraz ECCC (Electronic Commerce Council of Canada). W wyniku podjęcia działań mających na celu połączenie standardów UPC oraz konkurencyjnego EAN w 2005 roku organizacje te weszły w skład globalnej organizacji GS1. System EAN (European Article Number – Europejski Kod Towarowy) został wprowadzona w 1976 roku przez stowarzyszenie European Article Numbering jako europejska alternatywa dla standardu UPC.

System GS1 zawiera standardy identyfikacji materiałów w obiegu detalicznym i hurtowym, jednostek logicznych, fizycznych miejsc lokalizacji, zasobów i usług. Jest to międzybranżowy i międzynarodowy system jednoznacznej i automatycznej identyfikacji oraz elektronicznej wymiany danych wykorzystywany w przemyśle, handlu, usługach i administracji. System GS1 firmowany jest przez międzynarodowe stowarzyszenie producentów i handlowców, którzy będąc członkami systemu, umówili się, że w kontaktach handlowych będą posługiwali się jednoznacznymi oznaczeniami wszelkich opakowań tak, aby łańcuch logistyczny był sprawnie obsługiwany. W celu umożliwienia automatycznego odczytu standardowych w skali świata oznaczeń przyjęto, że systemy informatyczne i aplikacje automatycznej identyfikacji będą używały zarezerwowanych dla GS1 symbolik kodu kreskowego. Sytem ten jest wspólny dla Europy, Kanady i USA i wielu innych krajów.

Standard EPC (Electronic Product Code – Elektroniczny Kod Produktu) jest odpowiednikiem standardu GS1 dla technologii transponderów RFID. Standard ten zakłada przechowywanie w transponderze 96 bitowej informacji (12 bajtów) identyfikującej produkt, którego pełny opis dostępny jest w specjalnych bazach danych dostępnych przez sieć Internet. To połączenie technologii RFID z możliwościami globalnej łączności przez Internet stanowi siłę uniwersalności rozwiązań EPC. Jego komercjalizacją zajmuje się specjalnie do tego celu powołana organizacja non-profit o nazwie EPCglobal Inc. Prace związane z popularyzacją zastosowań EPC znajdują swe odzwierciedlenie w trwających od 2005 roku projektach pilotażowych realizowanych m.in. przez takie firmy jak: Wal-Mart, Max&Spencer, Tesco czy Metro.

Wdrożenie standardu EPC pozwala na szybką i prostą identyfikacje produktów oraz możliwość śledzenia przepływu towarów, na poziomie globalnych sieci dostaw (Rys 5).

 


Rys. 5 Monitorowanie transportu towarów z wykorzystaniem GPS, GSM i RFID
Źródło: opracowanie własne na podstawie http://www.esync.com.

 

EPC jest często nazywany „radiowym kodem kreskowym” czy też „kodem kreskowym następnej generacji”. Dzięki przechowywaniu informacji o produktach we wspólnych bazach danych standardy EPC i GS1 są ze sobą kompatybilne, tzn. oba standardy umożliwiają identyfikację tego samego produktu w bazie danych. Fakt ten powoduje, iż kody kreskowe i transpondery mogą być używane zamiennie lub jednocześnie dając tą samą funkcjonalność.

 

Wykorzystanie mikroelektroniki i systemów informatycznych na potrzeby automatycznej identyfikacji i lokalizacji przynosi znaczące usprawnienia w wielu dziedzinach funkcjonowania współczesnego człowieka. Systemy te znajdują zastosowanie wszędzie tam gdzie technika nie tylko ułatwia i usprawnia codzienne życie, lecz także tam gdzie przyczynia się do wzrostu bezpieczeństwa ludzi oraz ich dóbr materialnych. Ze względu na poglądowy charakter punktu wymieniono jedynie parę zastosowań o charakterze ekonomicznym, pozostawiając czytelnikowi czas do rozważań nad innymi obszarami zastosowań oraz poczynienia obserwacji w najbliższym mu otoczeniu.

 

Zarządzanie gospodarką materiałową:  Odpowiednie wykorzystanie systemów automatycznej czy półautomatycznej identyfikacji znacząco usprawnia przepływ towarów i produktów. Z technik tych korzystają lotniska przy kontroli przepływu bagażów, poczty w celu sprawnego zarządzania workami z listami, firmy produkcyjne i spedycyjne używają inteligentnych palet i kontenerów w celu sprawnego rozdysponowania przesyłek i towarów. Praktycznie nie spotyka się już sklepów, które nie wykorzystują czytników kodów kreskowych.

 

Sektor bankowy: Bezpieczeństwo transakcji bankowych jest jednym z bardziej „wrażliwych” tematów i wiele środków przeznacza się na tworzenie systemów zapewniających bezpieczne przeprowadzanie transakcji finansowych. Powszechną rewolucję dla całej rzeszy obywateli przyniosły półautomatyczne systemy identyfikacji klienta, znane pod postacią kart bankomatowych. Początkowo realizowane w postaci kart magnetycznych, coraz częściej zastępowane są przez bezpieczniejsze karty chipowe.

 

Zarządzanie łańcuchem dostaw:  Możliwość śledzenia produktu od momentu jego wyprodukowania do sprzedaży konsumentowi umożliwia wydajne zarządzanie magazynami i przepływem towarów.

Można powiedzieć, że jakość (dokładność) informacji o produktach i możliwość jej uzyskania w odpowiednim czasie jest jednym z kluczowych obszarów decydującym o konkurencyjności rynkowej przedsiębiorstw. Możliwość sprawnego identyfikowania towarów w łańcuchu dostaw jest kluczowe dla zapewnienia optymalnego zarządzania całym łańcuchem. Dzięki temu działy logistyki mogą uniknąć sytuacji „braku” towarów w czasie gdy jest on potrzebny oraz zbędnych nadwyżek towarów w magazynach, przy czym obie te sytuacje generują „straty” w firmie. Sprawne zarządzanie takim łańcuchem realizowane jest poprzez połączenie technologii informatycznych (systemy ERP, MRP itp.) oraz systemów identyfikujących dostarczających dane do systemu, który na tej podstawie może zarządzać gospodarką materiałową.

 

Kontrola dostępu i czasu pracy: Wiele firm stosuje półautomatyczne systemy identyfikacji w celu kontroli czasu pracy swoich pracowników. Wchodząc i wychodząc z pracy rejestrują się w systemie informatycznym firmy z wykorzystaniem swojego identyfikatora (najczęściej karty magnetycznej lub chipowej). Ten czasem uciążliwy proces może zostać usprawniony poprzez zastosowanie transponderów RFID, gdzie czas wejścia i wyjścia pracownika będzie automatycznie odnotowywany, zwalniając ludzi z konieczności pamiętania o tej czynności.
Podobne usprawnienie układy RFID przynoszą w dziedzinie inteligentnych biletów, gdzie wbudowane transpondery, automatycznie „otwierają” drzwi i bramki bez konieczności wyciągania biletu z kieszeni (rys. 6).

 


Rys. 6 Przykładowy „inteligentny bilet”
Źródło: http://www.rfid.comex.net.pl/upfiles/Comex_tania_karta_elektroniczna.pdf

 

Zarządzanie flotą pojazdów: Dzięki użyciu modułów GPS/GSM firmy transportowe, oraz inne podmioty posiadające własną flotę pojazdów (np. policja, służby ratownicze, firmy prywatne, kolej) mogą sprawnie nią zarządzać, znając ich lokalizację oraz. Zależnie od przyjętych rozwiązań technicznych mogą także uzyskiwać dodatkowe informacje w postaci średniego zużycia paliwa, stan techniczny, ilość paliwa w zbiornika itp.

 

Zabezpieczenie przed kradzieżą: Na tym polu wciąż trwa wyścig miedzy twórcami nowych systemów zabezpieczających a specjalistami od łamania tych zabezpieczeń. Jedną z metod zabezpieczenia jest możliwość zlokalizowania oraz śledzenia obiektu o  którym wiemy, że został skradziony. Coraz popularniejsze są systemy umożliwiające zdalną lokalizację skradzionych samochodów z pomocą modułu GPS/GSM. Rozwiązania te są także, z wiadomych względów, promowane przez agencje ubezpieczeniowe w postaci zniżek na ubezpieczenie AC. Jednakże przemysł samochodowy to nie jedyny obszar gdzie automatyczna identyfikacja utrudnia życie przestępcom. Coraz częściej układy RFID zaczynają być stosowane także do tych celów. Ostatnio rząd USA testował paszport z wbudowanymi transponderami. Rozważano także umieszczenie transponderów w nowo drukowanych banknotach EURO. Jednakże projekt ten wzbudził wiele kontrowersji społecznych i został między innymi z tego powodu zaniechany.

 

Przedstawione informacje dotyczące metod oraz technik służących automatycznej identyfikacji są jedynie krótkim wprowadzeniem od tematyki, która jest dziś bardzo szeroko stosowana w logistyce, w zarządzaniu przepływem towarów oraz w szeregu dziedzinach, z którymi spotykają się absolwenci kierunków ekonomii i zarządzania. Szybko malejące ceny stosowania tych rozwiązań powodują, że coraz częściej elektroniczne układy identyfikacji są stosowane nawet w bardzo małych projektach, zaś światowe tendencje i rozwiązania wskazują na coraz to nowe przykłady zastosowań w obszarach, w których jeszcze do niedawna nikt nawet nie rozważał obecności mikroelektronicznych systemów śledzenia.

 

 


Powyższy tekst, autorstwa Pawła Chrobaka jest fragmentem podręcznika „Informatyka Ekonomiczna…”, pod red. J. Korczaka i M. Dyczkowskiego.

 

 

Oceń ten artykuł